Δεν ξέρω ούτε μια γυναίκα που να θεωρεί τον εαυτό της "κακό κορίτσι". Ξέρω μόνο διάφορες βλαμμένες οι οποίες τραγουδάνε το σουξέ της Ριχάνας “Good girl gone bad”, ενώ παράλληλα στέλνουν στους υποψήφιους εραστές τους κλισέ SMS "είμαι κακό κορίτσι", προσπαθώντας να υπονοήσουν έτσι τα σεξουαλικά τους ταλέντα. Επί της ουσίας, όμως, όλες θεωρούν τους εαυτούς τους καλά κορίτσια. Ακόμη κι αν δεν είναι.

Σκέψου ένα τυπικό οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι. Και βάλε κάτω όλους τους πιθανούς λόγους που έχουν για να τσακωθούν ο πατέρας με τον γιο. Για τη σχολή, για τα φώτα που μένουν ανοιχτά όλο το βράδυ, για τη μάνα σου που δεν την παίρνεις τηλέφωνο και ανησυχεί, για οτιδήποτε... Και σκέψου τώρα ένα σπίτι διαφορετικό από τα άλλα, εκεί όπου ο βασικός λόγος διαφωνίας είναι αν τα σύγχρονα 5άρια πρέπει να παίζουν με πλάτη στο καλάθι ή αν τελικά προσέφερε στον Παναθηναϊκό ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Βάλε κι ένα "μπιπ" κάθε τρεις λέξεις και καλωσόρισες στο σπίτι του Φίλιππου και του Γιώργου Συρίγου, του τηλεοπτικού διδύμου της NOVA που έχει τερματίσει την έννοια της "επαγγελματικής σχέσης πατέρα-γιου".

Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνεις, μέχρι να αρχίσουν να εμφανίζονται οι δεινόσαυροι, είναι πόσο πολύ ήδη σε νοιάζει. Ο Σπίλμπεργκ έχει φτιάξει μια περιπέτεια για όλη την οικογένεια που πετυχαίνει εκεί που πολλά μοντέρνα μπλοκμπάστερ αποτυγχάνουν: Στο πολύ βασικό επίπεδο των χαρακτήρων. Αν αυτή η ταινία δεν είχε να κάνει με δεινόσαυρους και ήταν απλά μια οποιαδήποτε ιστορία με αυτούς τους χαρακτήρες, τον δρ. Γκραντ, την δρ. Σάτλερ, την Λέξι και τον Τίμμυ, τον “ροκ σταρ” επιστήμονα Ίαν Μάλκολμ, και πάλι θα θέλαμε να τη δούμε.

Θεωρούμε το "Λάνιστερ κουφάλες, έρχονται κρεμάλες" ευφυέστατο. Ανώτερο από οποιοδήποτε άλλο σύνθημα ακούστηκε. Ο πήχης είναι ψηλά. Πολύ ψηλά. Αλλά το μένος για την οικογένεια Λάνιστερ και τα τεκταινόμενα στο ένατο επεισόδιο, καλά κρατεί.

Αν ο Μεγάλος Αδελφός μας έστελνε με ταχυδρομείο μια λίστα με τα αγαπημένα μας στην ευαίσθητη ηλικία των 14-15, αφενός το 'Mmmbop' των Hanson θα βρίσκεται εύκολα στην πρώτη πεντάδα και αφετέρου θα καταλαβαίναμε πολλά για τον τρόπο και τις μουσικές με τις οποίες μεγαλώσαμε.

Όπως έχεις διαπιστώσει και εσύ, ο καιρός μέχρι στιγμής μας χλευάζει: τη μια μέρα βγαίνεις από το σπίτι και νομίζεις πως βρίσκεσαι στον Ισημερινό, την άλλη ξυπνάς και μονολογείς “Λονδίνο γίναμε” μπροστά στο βρεγμένο σου το τζάμι. Οι μήνες πριν και μετά την καλοκαιρινή κορύφωση του Αυγούστου πάντα ήταν απρόβλεπτοι καιρικά και συμπεριλάμβαναν ξαφνικές μπόρες, ψυχρές βραδιές, ανεμοδαρμένες βόλτες στα νησιά. Για όλες εκείνες τις περιπτώσεις, μια ζακετούλα -όπως θα έλεγε και η μαμά σου- θα την χρειαστείς.

Παλιά είχα μια φίλη που νόμιζε πως είναι χοντρή. Βρισκόταν, που λες, μονίμως σε δίαιτα, δεν φορούσε ποτέ στενά ρούχα, αγαπούσε τα ψηλά τακούνια γιατί κάνουν τα πόδια να δείχνουν μακρύτερα. Μέχρι εδώ όλα (ας πούμε) φυσιολογικά. Μέχρι που μια μέρα μου είπε: "Ντρέπομαι τόσο πολύ στα τέσσερα. Μόνο με σεντόνι μπορώ". Το σεντόνι, όπως μου εξήγησε, όσο εγώ την κοιτούσα αποσβολωμένη, είναι απαραίτητος όρος για το doggy style, για να καλύπτει τα οπίσθιά της, διότι είναι -κατά τη γνώμη της- ένα αποτρόπαιο θέαμα.