Ήξερα τι θα ακολουθούσε εκείνου του τελευταίου, εύστοχου σουτ του Πρίντεζη που χάριζε στον Ολυμπιακό μάλλον την πιο δύσκολη της μπασκετικής ιστορίας του κι όμως, κάτι μέσα μου με έκανε να θέλω να χαρώ. Ήξερα όμως. Πασαλιμάνια, εριστικά εξώφυλλα, κόκκινες θριαμβολογίες περί του ποιος είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος, πειράγματα, καθώς και ένα σωρό “χαχα θυμάσαι τότε που έλεγες...;”

Μπορεί ακόμη και η τελευταία επίθεση των Σοβιετικών στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του '87 στην Αθήνα να μοιάζει πιο λογική κίνηση από το να αφήσεις το πατρικό σου εν μέσω Μνημονίου 2 και να ψάξεις για σπίτι, επιβαρύνοντας την τσέπη σου τουλάχιστον με το έξοδο ενός ενοικίου κάθε μήνα, αλλά οι μεγάλες αποφάσεις λέγονται έτσι γιατί γίνονται κόντρα στα προγνωστικά, και συχνά κόντρα και στις πιθανότητες.

Το έχουν κάνει πολλοί αυτό το τεστ. Ίσως το έχεις κάνει κι εσύ. Ονομάζεται Ηλεκτρονικός Σύμβουλος Ψήφου 2012. Και έτσι από περιέργεια, είπαμε να δοκιμάσουμε, να δούμε με ποιό κόμμα συμφωνούμε περισσότερο και να αναρωτηθούμε αν αρκεί ένα τεστ για να μας υποδείξει την ψήφο.

“Σαν το σπιτίσιο το ψωμί και σαν της μάνας την ευχή. Σαν το νερό απ' την πηγή κι άγριο λουλούδι. Είναι για μένα στη ζωή, το λαϊκό τραγούδι. Λαϊκά τραγούδια, θα λέω μια ζωή. Λαϊκά τραγούδια, βγαλμένα απ' την ψυχή. Όταν μου λες το σ' αγαπώ, μ' ένα τραγούδι λαϊκό. Νιώθω πως είμαι ένα παιδί στο πρώτο χνούδι. Είναι η ίδια η ζωή, το λαϊκό τραγούδι”.

Η βιομηχανία του ποτού έχει αντιληφθεί χρόνια τώρα ότι η κατανάλωση στην Ελλάδα δεν έρχεται από εκείνον που θα γυρίσει το βράδυ σπίτι, θα βγάλει το ειδικό ποτήρι για ουιίσκι και θα ρίξει μέσα τρεις γουλιές από ένα single malt. Έρχεται από την μαζική κατανάλωση σε bar, club και μπουζούκια.

Για να είμαστε ξεκάθαροι από την αρχή (και να μην έρθει η Ελένη Λουκά κάτω από τα γραφεία). Το να νηστεύεις είναι μια υπόθεση καθαρά προσωπική και μπράβο σε όλους όσους το κάνουν επειδή το νιώθουν, δεν το διατυμπανίζουν για να φανούν καλοί Χριστιανοί και πιστεύουν πραγματικά σε αυτό. Μαζί τους. Αλλά αυτοί έχουν καταντήσει να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Φαντάσου εκεί που περπατάς αμέριμνος στο δρόμο, να δεις ξαφνικά μπροστά σου μια μεγάλη, επιβλητική, μυστηριώδη πόρτα. Είναι κλειστή, αλλά κανείς δεν είναι τριγύρω, και έτσι πας κοντά και την περιεργάζεσαι. Κοιτάς τα σκαλίσματά της, μυρίζεις τη βαριά μυρωδιά του ξύλου και είσαι βέβαιος πως πέρα από αυτή υπάρχει κάτι εντελώς άγνωστο σ’ εσένα. Την πλησιάζεις ακόμη περισσότερο. Όσο περνάει η ώρα τόσο φουντώνει μέσα σου η επιθυμία σου να δεις τι κρύβεται από πίσω. Και ξαφνικά η πόρτα ανοίγει. Μπαίνεις;