Μια αθηναϊκή ταράτσα, αλλά όχι αυτή που φαντάζεσαι
Η Ζωή Παρασίδη κυκλοφορεί (πολύ) στην Αθήνα και παρακολουθεί πού, ποιοι και τι είναι φάση τώρα.
- 21 ΙΟΥΛ 2026
Έχετε πέσει ποτέ πάνω σε stories με ένα τραπέζι που μοιάζει με φιλική μάζωξη, αλλά είναι λίγο πιο περιποιημένο απ’ όσο θα περίμενε κανείς; Το πιθανότερο είναι πως έχετε ανακαλύψει κάποιο από τα supper clubs που έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην Αθήνα.
Είναι κάτι ανάμεσα σε ένα dinner party και ένα εστιατόριο. Μπορεί να στηθεί σε ένα διαμέρισμα, σε μια αυλή που δεν ανοίγει συχνά στο κοινό, σε έναν χώρο τέχνης, ακόμα και στη φύση ή σε έναν εντελώς απρόσμενο χώρο. Το μενού ποικίλλει, αλλά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο τι θα φας, αλλά και στο με ποιους θα το μοιραστείς.
Είναι λοιπόν ένας άλλος τρόπος να βγεις για φαγητό, αλλά ταυτόχρονα να νιώσεις σαν να σε έχουν καλέσει κάπου.
Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις ταράτσες της Αθήνας, τουλάχιστον τις περισσότερες από αυτές μια και νιώθω ότι δεν απευθύνονται στους κατοίκους της πόλης, πάρα μόνο στους επισκέπτες της. Αν βέβαια μιλάμε για την ταράτσα κάποιου φίλου, τότε αλλάζει, δεν έχω καλύτερο από το να είμαστε μεταξύ μας και να κοιτάμε την Αθήνα από ψηλά.
Φίλοι μπορεί να μην είμαστε, αλλά γνωρίζω τον οινολόγο και σομελιέ Σπύρο Παπαδόπουλο από τη δουλειά του στο Fysika by Dough, το χαλαρό wine bar του Κουκακίου αλλά και από το Sour festival που στήθηκε για πρώτη φορά φέτος στο ΦΙΑΤ της οδού Φαλήρου, στην ίδια περιοχή. Από εκεί πέρασαν οινόφιλοι και cool kids μιας, μια και δεν ήταν μια ακόμα έκθεση κρασιού, αλλά κυρίως ένα φεστιβάλ σε party-mode, με DJ sets και χαμηλό φωτισμό, ένα φεστιβάλ που στόχευε στο να βγάλει από το μυαλό μας το κρασί ως κάτι πολυτελές και απλησίαστο και να το επιστρέψει εκεί όπου ανήκει: στην απλή, καθημερινή απόλαυση.
Στη Νεάπολη Εξαρχείων αυτή τη φορά, ο Σπύρος λοιπόν, μας υποδέχεται στη μικρή αλλά με υπέροχη θέα ταράτσα του με ένα ποτήρι φυσικό κρασί που κάθε φορά αλλάζει και ενώ μας καλωσορίζει μας λέει με δύο λόγια τι πάει να πει φυσικό κρασί και πώς δοκιμάζουμε.
Έχει φροντίσει να προμηθευτεί ψωμί προζυμένιο αργής ωρίμανσης από τις Ρίζες της Καλλιδρομίου για να βουτήξουμε σε ένα καλό ελαιόλαδο. Πριν εμφανιστεί το πρώτο πιάτο στο τραπέζι θα μας μιλήσει για το πώς λειτουργεί το pairing του φαγητού με το κρασί – για να έχουμε πάρει και κάτι φεύγοντας, εκτός από την ίδια την εμπειρία του γεύματος.
Τα τραπέζια που στήνει το Ταρατσοίνο στα ψηλά του κέντρου με σκηνικό το γύρω αστικό τοπίο βασίζονται στη βιολογική πρώτη ύλη, στα εποχιακά υλικά, την à la minute μαγειρική, και την λιτή, χωρίς πολλές επεξεργασίες μαγειρική. Και εννοείται στα φυσικά κρασιά από μικρούς παραγωγούς, σε δουλειές κυρίως από τον από τον ελληνικό αμπελώνα, χωρίς να λείπει και ο διεθνής.
Όσο για τη μουσική, στο Ταρατσοίνο δεν παίζει απλώς ένα χαλί, γίνεται και με αυτή το ανάλογο pairing. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Screenshot
Σε αυτή την ταράτσα τρώνε από έξι έως δώδεκα άτομα, τα οποία μπορεί να γνωρίζονται όλα μεταξύ τους ή κάποια από αυτά να γνωριστούν εκεί. Αν, δηλαδή, δεν έχετε κλείσει την ταράτσα αποκλειστικά για την παρέα σας, μην το επιχειρήσετε σε περίοδο που η κοινωνική σας μπαταρία έχει εξαντληθεί.
Περισσότερα θα σας πει ο ίδιος ο Σπύρος, εδώ.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.