Τα βιβλία που διάβασαν οι αναγνώστες του OneMan στις διακοπές τους

Τι κι αν μπήκε ο Σεπτέμβρης, για εμάς το καλοκαίρι τελειώνει όταν βγουν οι ζακέτες από την ντουλάπα. Μέχρι τότε, κρατάμε πεισματικά λίγο από τον ήλιο, τη θάλασσα, τα βράδια που δεν χρειάζονται πρόγραμμα και, φυσικά, εκείνη τη στοίβα με τα βιβλία που υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ότι θα διαβάσουμε στις διακοπές.

Γιατί υπάρχει κάτι σχεδόν τελετουργικό στη σχέση του καλοκαιριού με το διάβασμα. Ένα βιβλίο στην παραλία, ένα μυθιστόρημα στο πλοίο, μερικές σελίδες πριν τον ύπνο στο ξενοδοχείο ή στο μπαλκόνι του εξοχικού.

Διαβάζουμε διαφορετικά το καλοκαίρι. Ίσως πιο αργά, ίσως πιο απερίσπαστα, ίσως με εκείνη την αίσθηση ότι έχουμε επιτέλους τον χρόνο να χαθούμε σε μια ιστορία χωρίς να κοιτάμε διαρκώς το ρολόι.

Και τι διαβάσαμε φέτος; Οι επιλογές, όπως πάντα, λένε κάτι για εμάς. Άλλοι προτίμησαν ένα δυνατό μυθιστόρημα, άλλοι καταδύθηκαν σε true crime ιστορίες, κάποιοι διάλεξαν δοκίμια και non-fiction, ενώ δεν έλειψαν και εκείνα τα βιβλία που βρίσκονταν μήνες στη βιβλιοθήκη και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να ανοίξουν.

Με αφορμή το τέλος της πιο χαλαρής εποχής του χρόνου, ρωτήσαμε τους αναγνώστες του OneMan ποια βιβλία πήραν μαζί τους στις διακοπές. Οι απαντήσεις ήταν πολλές και διαφορετικές, όπως ακριβώς και οι αναγνωστικές συνήθειες του καθενός. Κάποια ήταν αναμενόμενα, κάποια μας εξέπληξαν και κάποια μας έκαναν να προσθέσουμε αμέσως έναν ακόμη τίτλο στη δική μας λίστα.

Αυτά είναι τα βιβλία που διάβασαν φέτος οι αναγνώστες του OneMan στις διακοπές τους. Και, αν μη τι άλλο, είναι μια καλή αφορμή για να μη σταματήσουμε να διαβάζουμε επειδή τελείωσε το καλοκαίρι.

Άλογα του Ορέστη Φιωτάκη

Με άγγιξαν πολύ. Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο για να σε αγγίξουν. Σε βάζουν σιγά σιγά στον δικό τους ρυθμό και, κάπως, αρχίζεις να το ζεις μαζί τους. – Γιώργος, 37 ετών

The bewitching της Silvia Moreno-Garcia

Το mood βέβαια είναι εντελώς φθινοπωρινό, οπότε αν μπορούσα να το ξαναδιαβάσω για πρώτη φορά, θα το διάλεγα σίγουρα ως την ιδανική φθινοπωρινή μετάβαση! Είναι πολύ έξυπνο, πολύ καλογραμμένο και έχει ένα πραγματικά ενδιαφέρον μυστήριο.

Ουσιαστικά, έχουμε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους και διαφορετικά μυστήρια, τα οποία όμως σταδιακά καταλήγουν να συνδέονται μεταξύ τους. Η πρωταγωνίστρια, στη δεκαετία του ’90, προσπαθεί να ανακαλύψει τι κρύβεται πίσω από το αγαπημένο της βιβλίο τρόμου, το οποίο είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία εξαφάνισης που συνέβη τη δεκαετία του ’50, στο πανεπιστήμιο όπου σπουδάζει. Παράλληλα, μέσα από τις αφηγήσεις, γνωρίζουμε και τη ζωή της προγιαγιάς της.

Υπάρχει μαγεία, υπάρχει μυστήριο και υπάρχει ακριβώς τόση ανατριχίλα όση χρειάζεται. Παράλληλα, το βιβλίο καταπιάνεται με αρκετά ενδιαφέροντα θέματα γύρω από την κοινωνική τάξη και τις φυλετικές διακρίσεις, χωρίς αυτά να μοιάζουν ξένα προς την ιστορία.

Με λίγα λόγια, έχει όλα όσα θέλεις από ένα βιβλίο που σε κρατάει μέχρι την τελευταία σελίδα. Ρεκόμεντ! -Έλενα, 32 ετών

Το Αήττητο Καλοκαίρι της Λιλιάνα της Cristina Rivera Garza

Είναι ουσιαστικά η αληθινή ιστορία της Λιλιάνα, μιας 20χρονης κοπέλας και αδελφής της συγγραφέα, που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύντροφό της στο Μεξικό το 1990. Η Cristina, 30 χρόνια μετά, προσπαθεί μέσα από τα ημερολόγια, τα γράμματα και τα πράγματα της Λιλιάνα να ξαναφτιάξει την εικόνα του ανθρώπου που ήταν και να καταλάβει τι ακριβώς της συνέβη.

Παραθέτει μαρτυρίες και αφηγήσεις ανθρώπων που είχε στη ζωή της η Λιλιάνα την περίοδο των σπουδών της και μέσα από αυτές προσπαθεί να την ψυχογραφήσει. Δίνει τα δυνατά της σημεία, αλλά και τις αδυναμίες του χαρακτήρα της, ακριβώς όπως την αντιλήφθηκαν οι άνθρωποι που περνούσαν χρόνο μαζί της. Και όσο προχωράει η αφήγηση, βλέπεις όλο και περισσότερο τη σχέση της με έναν άνθρωπο που την κακοποιούσε και το πώς εκείνη προσπαθούσε να ξεφύγει.

Είναι πολύ περισσότερο ένα βιβλίο για τη μνήμη, την απώλεια, τη διαχείριση του πένθους και, κυρίως, για την έμφυλη βία, παρά μια απλή αφήγηση της δολοφονίας της. Είναι από εκείνα τα βιβλία που σε βαραίνουν, αλλά νιώθεις ότι άξιζε να τα διαβάσεις.

Πρόταση από την αδερφή μου, που το διάβασε και το λάτρεψε. – Μπράιαν, 22 ετών

Όμορφα Κορίτσια της Karin Slaughter | Το Δέμα του Sebastian Fitzek | To Δωμάτιο του Τζοβάνι του James Baldwin

Όσο πηγαινοερχόμουν στη δουλειά (και όσο δούλευα), άκουσα τα άπαντα του Sebastian Fitzek από το Jukebooks. Μιλάμε για πάνω από οκτώ βιβλία, που σε γενικές γραμμές ήταν όλα στο ίδιο μοτίβο. Ξεχώρισα μόνο το Δέμα.

Σε χάρτινη έκδοση, διάβασα το εξαιρετικό Όμορφα Κορίτσια της Karin Slaughter, από τις εκδόσεις Gutenberg, που ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. Είναι μια απίστευτη τοιχογραφία του οικογενειακού τραύματος μέσα από μια σύγχρονη ιστορία, με χαρακτήρες που κουβαλούν ο καθένας τα δικά του βάρη και μυστικά.

Συνεχίζω με Tο Δωμάτιο του Τζοβάνι του James Baldwin, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Επίσης πολύ δυνατή αφήγηση, αν και είμαι ακόμη στην αρχή. Είναι από εκείνα τα βιβλία που από τις πρώτες σελίδες καταλαβαίνεις ότι έχουν κάτι να σου πουν και ανυπομονώ να δω πού θα με οδηγήσει. – Jane, 29 ετών

Σιντάρτα του Hermann Hesse

Είχα ακούσει πολλά, ωραία ιστορία, ωραίο νόημα. Μάλλον είμαι πολύ χαζή/κυριολεκτική για να καταλάβω κάτι πιο βαθύ. – Λούσι, 24 ετών

Βούτυρο του Asako Yuzuki Ι Ιντερμέτζο της Sally Rooney Ι Τα τραγούδια αγάπης του W.E.B. Du Bois της Honorée Fanonne Jeffers

Πολυσυζητημένο, ωραίο το Βούτυρο, αλλά θα χωρούσε και λίγη περισσότερη ανάπτυξη χαρακτήρων. Μου άρεσε γιατί μου άνοιξε την όρεξη, κυριολεκτικά: θέλω να πάω στα ιαπωνικά της Αθήνας άμεσα, αλλά θέλω να πάω και στην Ιαπωνία την ίδια. Μια ενδιαφέρουσα ματιά στο γυναικείο βίωμα σε μια άλλη χώρα, που τελικά έχει αρκετά κοινά με εμάς.

Οκ, έχει γράψει και καλύτερα η Rooney από το Ιντερμέτζο – δική μου άποψη καθαρά. Παρ’ όλα αυτά, προσεγγίζει με ενδιαφέρον τους millennials στην αγαπημένη Ιρλανδία και θίγει και τις αδερφικές, αποξενωμένες σχέσεις. Ίσως όχι το αγαπημένο μου βιβλίο της, αλλά σίγουρα είχε πράγματα που με κράτησαν.

Γκουμούτσα 800+ σελίδων Τα τραγούδια αγάπης του W.E.B. Du Bois, αλλά υπέροχο. Άξιζε κάθε σελίδα. Μια ματιά σε ένα θέμα όχι τόσο οικείο για εμένα: την καταπίεση και το διαγενεακό τραύμα των Αφροαμερικανών και των Ινδιάνων, τις ιστορίες των οικογενειών, την κακοποίηση και τον εθισμό. Είναι από τα βιβλία που σε βάζουν μέσα στη ζωή των ηρώων τους και σε κάνουν να κουβαλάς μαζί τους όλα όσα έχουν περάσει. Δεν είναι για να το κουβαλάς στην παραλία, εκτός και αν είναι δύο βήματα από το αυτοκίνητο, αλλά ΤΟΠ. – Μάνια, 37 ετών

Normal People της Sally Rooney

Περιγράφει την εξέλιξη της σχέσης δύο ανθρώπων, από τα σχολικά τους χρόνια μέχρι τη φοιτητική και την ενήλικη ζωή. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο βαθιά μπορούν οι σχέσεις μας με κάποιους ανθρώπους να επηρεάσουν την εξέλιξή μας και τις επιλογές που κάνουμε. Τελικά, κάποιοι άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την αλλάζουν για πάντα. – Βασίλης, 33 ετών

Το Σύνδρομο της Σταχτοπούτας της Colette Dowling

10/10, εξαιρετικό βιβλίο. Πραγματεύεται το πώς μεγαλώνουμε ως γυναίκες, εκπαιδευμένες από πολύ μικρές να πιστεύουμε ότι έχουμε ανάγκη έναν άντρα. Έχει πολύ ωραία γραφή και σίγουρα κάθε γυναίκα θα βρει κάτι από τον εαυτό της μέσα στις σελίδες του. Εξηγεί πώς ακόμη και γυναίκες που είναι CEOs, επιχειρηματίες ή διευθύντριες μπορεί να κουβαλούν βαθιά μέσα τους τέτοια κατάλοιπα. Μου άρεσε πολύ γιατί επικεντρώνεται στη γυναικεία ψυχολογία χωρίς να κατηγορεί τους άντρες. – Άρια, 27 ετών

Το Υπουργείο Μοναξιάς της Ελένης Καρακούλη

Μιλάει για την επικοινωνία των ανθρώπων μέσα από το AI. Το βρήκα πολύ έξυπνο, από εκείνα τα βιβλία που μπορούν να διαβαστούν από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Και μετά, έλυνα σταυρόλεξα. – Θάνος, 34 ετών

Tomorrow, and Tomorrow, and Tomorrow της Gabrielle Zevin

Βοστώνη, δύο φίλοι, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, φτιάχνουν το δικό τους video game και, μαζί, τη δική τους εταιρεία. Βρισκόμαστε στα ’90s, έχουμε έρωτες, ερωτικά τρίγωνα, φιλίες, φιλοδοξίες και τον πλατωνικό έρωτα στα καλύτερά του. Ένα βιβλίο για τη δημιουργία, την ενηλικίωση και, τελικά, για το πόσο περίπλοκες μπορούν να γίνουν οι σχέσεις των ανθρώπων που αγαπάμε περισσότερο. – Μαρία Ειρήνη, 29 ετών

Το τραγούδι του Αχιλλέα της Madeline Miller

Είναι ο Τρωικός Πόλεμος από την οπτική του Πάτροκλου και είναι το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει τα τελευταία δέκα χρόνια, τουλάχιστον. – Δήμητρα, 36 ετών

Η Τελειότητα του Vincenzo Latronico

Δεν μου άρεσε. Αρχικά, δεν μου άρεσε καθόλου το περιγραφικό γράψιμο του βιβλίου. Και το περιεχόμενο ήταν σαν να είχε σχεδιαστεί για να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα, ειδικά εμάς της γενιάς μας. Εντάξει, ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ δηλαδή. Οκ. – Κατερίνα, 39 ετών

Deepfake του Μάκη Μαλαφέκα

Ωραίο βιβλίο για διακοπές. Σε παρασέρνει η πλοκή του, ενώ ταυτόχρονα σε βάζει σε σκέψεις, γιατί θυμίζει πράγματα δυστοπικά αλλά και, με έναν περίεργο τρόπο, γνώριμα. Από εκείνα τα βιβλία που διαβάζεις εύκολα, αλλά συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι και αφού τα αφήσεις κάτω. – Κρυσταλλία, 30 ετών

Πώς φιλιούνται οι αχινοί της Αλεξάνδρας Κ.

Δεν είναι για όλους, σίγουρα, αλλά σε κρατάει μέχρι το τέλος. Είναι αρκετά περιγραφικό, πολύ μεταφορικό και σου δημιουργεί αβίαστα εικόνες, χωρίς να χρειάζεται να προσπαθήσεις ιδιαίτερα. Και οι ανθρώπινες σχέσεις παρουσιάζονται όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται. Σε σημείο που ένιωσα ότι κάποιες από αυτές τις έχω ζήσει κιόλας. Ίσως να τις έχω ζήσει, δηλαδή; – Χριστίνα, 31 ετών

Ο Μεσημεράς του Ηλία Φουντούλη

Ελληνικό horror, καλοκαίρι στην ελληνική επαρχία το 1993. Είχε πολλή νοσταλγία και περιέγραφε τέλεια τις καλοκαιρινές διακοπές και τις φιλίες στο χωριό. Ήταν ωραία γραμμένο και το horror κομμάτι είχε ενδιαφέρον, ειδικά ο τρόπος που το τελείωσε. Μου θύμισε αρκετά και πιστεύω ότι είχε επηρεαστεί από Το Αυτό του Stephen King. – Ματίνα, 32 ετών

Α Μπε Μπα Μπλομ του M. J. Arlidge

Αστυνομικό μυστήριο, από εκείνα τα βιβλία που σε κρατούν σε εγρήγορση και σε κάνουν να θέλεις να γυρίσεις γρήγορα τις σελίδες. Με συντρόφευε στην παραλία, όσο έπινα την μπύρα μου και έτρωγα πατατάκια. – Έφη, 29 ετών

Καθολικοί της Claudia Piñeiro Ι Η τελευταία μαύρη γάτα του Ευγένιου Τριβιζά

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα το καλοκαίρι ήταν το Καθεδρικοί και πραγματικά ήταν τρομερό. Σου βαράει όλα τα καμπανάκια του φεμινισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε πιάνει μια αηδία με την ειδωλολατρία και τον φανατισμό γύρω από τη θρησκεία. Το ξεζούμισα σε τρεις μέρες.

Το δεύτερο ήταν το Η τελευταία μαύρη γάτα, το οποίο δεν ήταν καθόλου στα σχέδιά μου, απλώς έπεσε στα χέρια μου. Ήταν η υπενθύμιση της παιδικότητας που χρειαζόμουν. Γέλασα με την ψυχή μου και, αν το είχα διαβάσει παιδί, νομίζω ότι δεν θα μου είχε κάνει την ίδια εντύπωση. Να διαβάζετε βιβλία, ακόμη κι αν τα χαρακτηρίζουν «παιδικά»· ακόμη κι αυτά μπορούν να σας αγγίξουν 😉.

Εν κατακλείδι, οι διακοπές μου περιείχαν αργεντίνικο μυστήριο και παραμύθια. – Κωνσταντίνα, 24 ετών

Η Χερσόνησος με τα Άδεια Σπίτια του David Ucles

Δυστυχώς, με απογοήτευσαν οι γενικότητες και η ουδετερότητα του συγγραφέα. Περίμενα κάτι περισσότερο, αλλά τελικά δεν κατάφερε να με κερδίσει. – Gemma, 27 ετών

Στόουνερ του John Williams

Η εξέλιξη μιας ζωής που, εκ πρώτης όψεως, δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι όμως η ζωή ενός ανθρώπου που συμπαθείς τόσο πολύ, που πληγώνεσαι με κάθε του αστοχία. Ένα βιβλίο που όχι μόνο δεν ξεχνάς, αλλά στο οποίο θα επιστρέφει συχνά ο νους σου. – Λία, 32 ετών

Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες της Μαλβίνας Κάραλη

Παρόλο που προφανώς δεν συμφωνώ με όσα γράφει σε πολλά σημεία, ένιωσα πόσο μας λείπουν σήμερα άνθρωποι με πραγματική άποψη. Άνθρωποι που έχουν κάτι να πουν και δεν φοβούνται να το πουν, ακόμη κι αν δεν είναι αρεστό ή politically correct. – Ναταλία, 29 ετών

Επί σκοπώ πλουτισμού της Ελισάβετ Χρονοπούλου

Μυθιστόρημα για όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου και για το πώς όλα αυτά επηρέασαν τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολύ δυνατή αρχή, ενδιαφέρον plot twist, αλλά το τέλος μου φάνηκε κάπως βιαστικό. – Άννα, 21 ετών

Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης της Λένας Κιτσοπούλου

Αγγίζει τη ζωή στην επαρχία, την επιστροφή σε αυτήν και τις προκαταλήψεις που τη συνοδεύουν, αλλά και ζητήματα ταυτότητας φύλου, μέσα από την άμεση και αληθινή αφήγηση της Κιτσοπούλου. – Κατερίνα, 27 ετών

Η Δηλητηριώδης Βίβλος της Barbara Kingsolver

Ένα ΕΠΟΣ. Η Kingsolver σε βάζει κυριολεκτικά μέσα σε μια βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, όπου ο πατέρας είναι κακοποιητικός, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι τη θρησκεία και όλα όσα θεωρεί «σωστά», ενώ η μητέρα φαίνεται να τον ακολουθεί σχεδόν τυφλά, τουλάχιστον στην αρχή. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τις εναλλασσόμενες οπτικές των τεσσάρων κοριτσιών της οικογένειας και της μητέρας τους. Ειλικρινά, είναι από εκείνα τα βιβλία που ξέρεις ότι θα σκέφτεσαι για χρόνια. Μπορεί να μην είναι αυτό που λέμε “page turner”, όμως καταφέρνει να σε κρατήσει από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι μια ιστορία που κυλά αργά, έως και βασανιστικά σε κάποια σημεία, αλλά χωρίς να το καταλάβεις διεισδύει μέσα σου και μένει εκεί ακόμη κι όταν έχεις γυρίσει την τελευταία σελίδα. – Κατερίνα, 31 ετών

Σχεδόν Νεκρή Φύση της Carme Riera

Εξαιρετική επιλογή για τις διακοπές. Μια καυστική ακαδημαϊκή νουάρ σάτιρα, τοποθετημένη στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου η εξαφάνιση ενός φοιτητή Erasmus γίνεται η αφορμή για μια σειρά αποκαλύψεων. Η Riera αποδομεί με ευφυΐα το πανεπιστημιακό σύστημα, φέρνοντας στην επιφάνεια τις δηλητηριώδεις ίντριγκες των καθηγητών, αλλά και τα ιδανικά της νεολαίας. Γρήγορος ρυθμός, έξυπνο χιούμορ και αρκετός ρεαλισμός συνθέτουν μια απολαυστική ανάγνωση που σε κρατά μέχρι την τελευταία σελίδα, χωρίς να σε κουράζει. – Μαρίνα, 32 ετών

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.