Γιατί το να καθόμαστε δίπλα-δίπλα στο εστιατόριο είναι τελικά ωραίο
Γιατί να μην κάνουμε μόνοι μας τη ζωή λίγο πιο ευχάριστη;
- 15 ΣΕΠ 2026
Το φαγητό έξω έχει τους δικούς του άγραφους κανόνες και, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι ακόμη πιο διασκεδαστικοί όταν δημιουργούν την αίσθηση ότι παίρνουμε έναν μικρό έπαινο για την καλή μας συμπεριφορά.
Το κατάλληλο ντύσιμο για την περίσταση, η υπομονετική αναμονή στην είσοδο του εστιατορίου, η μικρή τελετουργία του στρωμένου τραπεζιού και όλα όσα συμβαίνουν όσο προχωρά το γεύμα: το μοίρασμα των πιάτων, η τακτοποίηση των άδειων σκευών, το γέμισμα των ποτηριών με κρασί. Όλα αυτά έχουν τη δική τους γοητεία.
Υπάρχει, όμως, ένας άγραφος κανόνας που αξίζει να παραβιάζεται: το πού θα καθίσουν οι συνδαιτυμόνες. Γιατί όταν υπάρχει η επιλογή να καθίσουν ο ένας δίπλα στον άλλον αντί για απέναντι, ίσως αξίζει να την προτιμήσουν.
Δεν χρειάζεται να είστε ζευγάρι για να προτιμήσετε τις διπλανές θέσεις στο τραπέζι αντί να καθίσετε απέναντι. Για κάποιους, το να κάθεσαι κολλητά με τον συνοδό σου στο εστιατόριο μοιάζει υπερβολικά ρομαντικό, κάπως «κριντζ» ή ακόμη και δείγμα υπερβολικής εξάρτησης.
«Γιατί όμως να θεωρείται τόσο κακό;», αναρωτιέται κι ένας αρθρογράφος του Eater. Η ζωή είναι γεμάτη μικρές συμβάσεις που τηρούνται από συνήθεια, χωρίς κανείς να ξέρει ακριβώς γιατί. Και το να κάθεται κανείς δίπλα στο αγαπημένο του πρόσωπο μπορεί απλώς να είναι ένας ωραίος τρόπος να κάνει ακόμη και ένα συνηθισμένο δείπνο λίγο πιο ξεχωριστό.
Πριν γίνουν κάπως άβολα τα καθίσματα στα αθηναϊκά μαγαζιά, είχαμε τους καναπέδες του Nixon και τα σεπαρέ του Osterman – απόδειξη ότι ένα μαγαζί θέλει πραγματικά να χαλαρώνουν οι θαμώνες του. Δύσκολα θα συναντήσετε πια τέτοιου είδους μαγαζιά, αλλά υπάρχουν εξαιρέσεις.
Στην ανακαίνισή της, η Cookooovaya διατήρησε τέτοιου είδους τραπέζια, ενώ στα πιο καινούργια μπαρ – εστιατόρια θα βρείτε κάτι αντίστοιχο σε Pharaoh, Felicita και Kuchisabishii. Τα τραπέζια με ενιαίους καναπέδες τα συναντάμε συνήθως σε μπιστρό ή μπαρ. Το Quinn’s με τη σειρά του προσφέρει μία πιο οικεία σάλα στο βάθος με τραπέζια όπου μπορεί να καθίσει κανείς δίπλα – δίπλα. Είναι σχεδιασμένα ώστε δύο άνθρωποι να κάθονται δίπλα-δίπλα, προσφέροντας λίγη επιπλέον ιδιωτικότητα.
Θα έλεγε κανείς ότι ο σχεδιασμός των συγκεκριμένων τραπεζιών δημιουργηθεί το ιδανικό μικρό «καταφύγιο» για δύο. Δεν χρειάζεται όμως να έχετε βγει ένα ρομαντικό ραντεβού για να μην προτιμήσετε τις θέσεις απέναντι. Ένα από τα πιο προφανή πλεονεκτήματα είναι ότι σε ένα θορυβώδες εστιατόριο μπορείς επιτέλους να ακούσεις τον άνθρωπο δίπλα σου χωρίς να χρειάζεται να φωνάζεις απέναντι από το τραπέζι.
Μήπως η αμηχανία γύρω από το να καθόμαστε δίπλα-δίπλα είναι απλώς ένα ακόμη κοινωνικό κατάλοιπο, όπως το να τρώει κανείς μόνος του;
Σε άλλες κουλτούρες, όπως στη γαλλική, η συγκεκριμένη διάταξη δεν θεωρείται καθόλου παράξενη. Και υπάρχει κάτι απελευθερωτικό σε αυτήν: αντί να κάθεται ο καθένας απέναντι από τον άλλον σαν να συμμετέχει σε μια επίσημη συνάντηση, οι δύο άνθρωποι μοιράζονται την ίδια πλευρά του τραπεζιού και, κατά κάποιον τρόπο, βρίσκονται στην ίδια «ομάδα».
Ας αφήσουμε στην άκρη τους άγραφους κανόνες και ας καθίσουμε όπου μας βολεύει. Η ζωή, άλλωστε, είναι πολύ μικρή για να μην περνάμε καλά.
Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.