Γιώργος Ρομπόλας

Μία προσπάθεια να απαντηθεί, μέσα από λογοτεχνικά και ιστορικά κείμενα, η παράξενη αντίληψη που είχαμε πάντα για τους σιδηρόδρομους στην Ελλάδα.

Μία στιγμή γεμάτη κόκκινες σημαίες και σκιές χρειάστηκε για να αποτυπωθούν όλα όσα είχε να πει η μεγαλειώδης πορεία της Τετάρτης 8 Μαρτίου για το δυστύχημα στα Τέμπη στην Αθήνα. Μιλήσαμε με τη Ζηνοβία Χατζηδάκη, τη φωτογράφο πίσω από το κλικ που έγινε viral.

Προφανώς, δε χώρεσαν όλα σε ένα άρθρο – είναι άπειρα. Ακολουθεί μία αναδρομή σε όσα έχει ποστάρει ο Υπουργός Ανάπτυξης: tweets για την τρομερή (;) ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, για τη στοχοποίησή του, ακόμα και tweets για τον Αριστοτέλη.

Η δημοσιογράφος του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA υπενθύμισε σε όλους μας το πώς ακριβώς πρέπει να γίνονται οι συνεντεύξεις στους πολιτικούς.

Υποψηφιότητες για Booker, πολύ αγαπημένοι Βρετανοί συγγραφείς για το ελληνικό κοινό και μεγάλες δόσεις από τη λογοτεχνία του φανταστικού.

Μία δήλωση που δεν καλύπτει κανέναν, μία στροφή 180 μοιρών σαν το διάγγελμα για το ανθρώπινο λάθος να μην έγινε ποτέ, μία επικοινωνιακή πολιτική που αυτή τη φορά δεν πιάνει – κι έτσι ενισχύεται από άγρια καταστολή. Όλα αυτά σε μία υπέρλαμπρη Ελλάδα.

Η λογοτεχνία που καταπιάνεται με την απώλεια μας βοηθά -αν δεν κοιτάξουμε από την άλλη- να κατανοήσουμε ότι παρά τις τραγωδίες μπορούμε πάντα να προχωρήσουμε μπροστά.

Αυτήν τη φορά τα όρια ξεπεράστηκαν περισσότερο από ποτέ: το να κουνάς το δάχτυλο στους συνδικαλιστές που μετρούν τους νεκρούς τους δεν είναι απλά ντροπιαστικό. Είναι εξοργιστικό.

Από την εποχή των υπεράριθμων στον καιρό της υποστελέχωσης και από το success (;) story των αποκρατικοποιήσεων μέχρι την πρόσφατη τραγωδία, ένα είναι σίγουρο: πρέπει να βρεθεί μία πραγματική λύση και άμεσα.

Ζητήσαμε από τον ψυχίατρο Αριστοτέλη Βάθη, ο οποίος ειδικεύεται στο μετατραυματικό στρες, να μας εξηγήσει τι ακριβώς καλούνται να αντιμετωπίσουν οι επιβάτες που βγήκαν ζωντανοί από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Όσο περιμένουμε να μας σώσει η ατομική ευθύνη από το χάος του ελληνικού κράτους, τα κάθε είδους ατυχήματα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν με τρομακτική περιοδικότητα.

Οι πρόσφατες «διορθώσεις» στα παιδικά βιβλία του Roald Dahl έχουν σηκώσει μία τεράστια κουβέντα -από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αθήνα- στη βιβλιοφιλική κοινότητα. 

Θεωρείται όχι άδικα ο πιο σπουδαίος εν ζωή Αμερικανός συγγραφέας του αστυνομικού. Θα ήθελε να ζει στα 50s, σιχαίνεται τον Albert Camus, δε χρησιμοποιεί υπολογιστή και γράφει εδώ και 43 χρόνια νουάρ ιστορίες στο χέρι. Αυτή είναι μία συνέντευξη μαζί του που παραλίγο να μη γίνει ποτέ, επειδή νόμιζε ότι τον καλούμε από το Τέξας και όχι την Αθήνα.