Κόντρα σε κλισεδιάρικη κι απεγνωσμένη ανάγνωση που παλεύει να ορίσει το τέλος της Μεταπολίτευσης χωρίς να ξέρει καλά-καλα τι θέλει να ορίσει, ο Βασίλης Λεβέντης υπήρξε άθελά του η σπίθα της πρώιμης πολιτικοποίησης για τουλάχιστον δύο γενιές εφήβων που τις προόριζαν για απολιτίκ.
Η επιστροφή του τεράστιου Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που στο πρώτο ντέρμπι αιωνίων που θυμάται, είδε τον Σέρβο να περνάει με 30 πόντους διαφορά από το ΣΕΦ.
Αν ο Παναθηναϊκός ήταν σειρά στο Netflix, η τριετία του Ataman στον πάγκο θα είχε ίσως το περισσότερο content από όλες τις άλλες σεζόν.
Θα πρότεινα να κάνεις skip αν είσαι κολλημένος/η με τους δεκάδες όρους που βάζεις μπροστά για να σε προφυλάσσουν και τελικά σε εξαφανίζουν.
Με αφορμή τον μήνα για τη σωματική και ψυχική υγεία των αντρών, μπορούμε να αναφερθούμε στα «πρέπει» που κουβαλάμε εκπαιδευμένοι από παιδιά και τα οποία πιέζουν την ψυχική μας υγεία.
Η τρίτη σεζόν του Euphoria αποκάλυψε την απευθυγράμμιση που υπήρχε ανέκαθεν μεταξύ visuals και αφήγησης.
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τέλειος τρόπος να μετρηθεί τι κάνει ένα εστιατόριο να είναι το «καλύτερο» σε σχέση με ένα άλλο.
Στον απόηχο του αποκλεισμού του Παναθηναϊκού από τη συνέχεια της Euroleague, αναρωτιόμαστε αν είναι μάλλον αδύνατο να αποτάξεις από πάνω σου την οπαδική σκόνη για την αγάπη της λύπης του απέναντι.
Λίγες ώρες πριν την πέμπτη και τελευταία πράξη ανάμεσα σε Βαλένθια και Παναθηναϊκό, επαναφέρουμε στον δημόσιο διάλογο, ένα λαϊκό κι αγαπημένο θέμα για συζήτηση.
Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, ο δημοσιογράφος Νίκος Γιαννόπουλος παραδέχεται ότι η αγαπημένη του μαμά θα του λείπει για πάντα.
Ένα κείμενο που ξεκίνησε για ταξιδιωτικό και κατέληξε σε γκρίνια για την κατάσταση της πρωτεύουσας εν συγκρίσει με τους περισσότερους προορισμούς του εξωτερικού.
Οι doom-roms εστιάζουν στις όχι και τόσο ωραίες πλευρές μιας σχέσης και την πραγματικότητα πως, τελικά, η αγάπη δεν αρκεί πάντοτε.
Μπορεί να υπάρχει στα μενού των περισσότερων μαγαζιών εκεί έξω, όμως το avocado toast δεν είναι βιώσιμο τώρα.
Όταν κάποιος ζει ένα τραυματικό γεγονός, όπως για παράδειγμα ένα πένθος, δεν χρειάζεται λόγια. Χρειάζεται κάποιον δίπλα του.
Κάποιες φορές τα βήματά μας παύουν να συγχρονίζονται. Οι ανάγκες μας δεν βρίσκουν κοινό παρανομαστή. Και σε ένα τραγούδι όπου κάποτε μπλέκαμε τα δάχτυλά μας, η ανάμνηση κυριαρχεί ενάντια στην επιθυμία για επανάληψη.