Οι 50 καλύτερες ταινίες που θα βρεις τώρα στο Netflix

Από οσκαρικά φιλμ μέχρι παραγνωρισμένα διαμάντια, συγκεντρώσαμε παρακάτω τις καλύτερες ταινίες που μπορείς να δεις αυτή τη στιγμή στο Netflix, σε δική του παραγωγή ή σε streaming διανομή στην Ελλάδα. Η λίστα θα ανανεώνεται ανά διαστήματα βάσει καταλόγου και διαθεσιμότητας:

A Sun

Το Netflix απέκτησε μία από τις καλύτερες ταινίες του 2020 και μετά την κατάπιε. Μαζί με το Atlantics και το Shirkers που θα βρεις παρακάτω, το A Sun είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα για την ανάγκη του Netflix να βρει έναν καλύτερο, πιο φιλικό για τον χρήστη τρόπο να αναδεικνύει τις επενδύσεις του στο παγκόσμιο και το αμερικανικό σινεφίλ σινεμά.

Στο crime drama του Chung Mong-Hong, μία οικογένεια αντιμετωπίζει τις συνέπειες της φυλάκισης του νεότερου γιου της και μίας ακόμη μεγαλύτερης τραγωδίας που ακολουθεί. Είναι η πέμπτη ταινία του σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας (η πρώτη, το Parking, είχε κάνει πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών) και, μετά τα έξι Golden Horse βραβεία που κέρδισε στην Ταϊβάν, είχε μπει στον δρόμο για τα Όσκαρ. Τα χαρτιά του Chung Mong-Hong για τον κάθε χαρακτήρα θα ανοίγουν προσεκτικά και σε τέλειο timing στις 2,5 ώρες της ταινίας, το καστ ερμηνεύει αξιομνημόνευτους χαρακτήρες σε απροσδόκητες συχνά αλληλεπιδράσεις, και το μαύρο χιούμορ δεν λείπει (σε μία σκηνή, ένας χαρακτήρας αδειάζει ένα φορτηγό σκατά σε ένα πάρκινγκ – όταν το δεις θα βγάζει νόημα). Ακόμα και από τη μικρότερη οθόνη του Netflix θα αντιληφθείς πόσο κινηματογραφική εμπειρία θα έπρεπε να είναι το A Sun, με τον καθηλωτικό σχεδιασμό φωτός και σκίασης που ντύνει τον αγώνα της οικογένειας όσο αυτή δοκιμάζεται.

Passing

Βασισμένο στο πασίγνωστο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1929 από τη Nella Larsen, το Passing του Netflix αφηγείται την ιστορία δύο μαύρων γυναικών, της Irene (Tessa Thompson) και της Claire (Ruth Negga), που μπορούν να “περάσουν” ως λευκές αλλά επιλέγουν να ζουν σε διαφορετικές πλευρές των χρωματικών συνόρων κατά τη διάρκεια της ακμής της Αναγέννησης του Χάρλεμ στα τέλη της δεκαετίας του ’20 στη Νέα Υόρκη.

Την ταινία σκηνοθετεί η Rebecca Hall, ηθοποιός που τώρα περνάει πίσω από την κάμερα για πρώτη φορά. Η Hall – που διασκευάζει η ίδια το βιβλίο της Larsen στο σενάριο – έχει γυρίσει την ταινία σε ασπρόμαυρο και άρα δεν κάνει καμία διάκριση σχετικά με τον τόνο του μαύρου δέρματος όπως συμβαίνει στο βιβλίο, ισοπεδώνοντας τα χρώματα και, κατ’ επέκταση, τη συζήτηση που συνδέεται με αυτά. Αυτό δίνει στην ταινία μία meta λογική στο έργο της – η άρνησή της να παίξει με τους κανόνες του μυθιστορήματος μοιάζει με κριτική στο ίδιο το κόνσεπτ του colorism.

Με την έλλειψη του χρώματος να ωθεί τους θεατές να μη σκέφτονται ιδιαίτερα γύρω από τον τόνο του δέρματος των πρωταγωνιστών, η σκηνοθέτης προσεγγίζει τον χρωματικό ρατσισμό περισσότερο ως έννοια παρά ως πραγματικότητα, και είναι μία έννοια που βρίσκει εγγενώς παράλογη. Για εκείνη η φυλετικότητα είναι ένα θέατρο που διαμορφώνεται από τις αντιλήψεις μας, και οι χαρακτήρες της κάνουν ο καθένας τη δική τους παράσταση.

Jennifer’s Body

Σε σκηνοθεσία Karyn Kusama και σενάριο Diablo Cody, το Jennifer’s Body μετατρέπει μια ιστορία εφηβικού τρόμου σε δηλητηριώδες σχόλιο για τη γυναικεία φιλία, τη σεξουαλικοποίηση και τη βία που ασκείται πάνω στα γυναικεία σώματα. Η Megan Fox υποδύεται μια μαθήτρια που, έπειτα από μια αποτυχημένη τελετουργική θυσία, μεταμορφώνεται σε ανθρωποφάγο δαιμονική παρουσία, ενώ η Amanda Seyfried είναι η καλύτερή της φίλη, Needy.

Η αρχική καμπάνια προώθησε λανθασμένα την ταινία ως ανδρική ερωτική φαντασίωση, επισκιάζοντας το φεμινιστικό και queer υπόβαθρό της. Χρόνια αργότερα, όμως, επανεκτιμήθηκε ως cult έργο που ανέτρεψε τις συμβάσεις του teen horror και κατέγραψε με ασυνήθιστη οξύτητα την ένταση, την επιθυμία και την τοξικότητα των εφηβικών σχέσεων.

Uncut Gems

Ένας χαρισματικός κοσμηματοπώλης βάζει ένα υψηλού κινδύνου στοίχημα που θα μπορούσε να οδηγήσει στο μεγαλύτερο λαχείο της ζωής του. Σε μια σειρά από χαοτικά, φρενήρη επεισόδια εκτάκτων αναγκών, ο άντρας πρέπει να καταφέρει να ισορροπήσει τη δουλειά του, την οικογένεια και τους εχθρούς που βρίσκει παντού γύρω του. Μετά το ηλεκτρισμένο Good Time που ανέδειξε μια διαφορετική πλευρά του Robert Pattinson, οι αδελφοί Safdie σκηνοθετούν τον Adam Sandler σε μία από τις σπάνιες δραματικές, πάντα φανταστικές στροφές του.

Man from U.N.C.L.E.

Βασισμένο στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του ’60, το The Man from U.N.C.L.E. είναι η παιχνιδιάρικη εκδοχή του Guy Ritchie πάνω στις κατασκοπευτικές περιπέτειες του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ritchie συνυπογράφει το σενάριο με τον Lionel Wigram και σκηνοθετεί τους Henry Cavill, Armie Hammer, Alicia Vikander, Elizabeth Debicki και Hugh Grant σε μια ταινία που επενδύει λιγότερο στην αγωνία και περισσότερο στη χημεία των πρωταγωνιστών, το στιλιζαρισμένο μοντάζ, τη μόδα και τη μουσική του Daniel Pemberton.

Παρότι δεν είχε την εμπορική επιτυχία που θα της επέτρεπε να εξελιχθεί σε franchise, η κομψή ρετρό αισθητική και το ανάλαφρο χιούμορ της τής χάρισαν σταδιακά πιστό κοινό, καθιστώντας την χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που εκτιμήθηκε περισσότερο μετά την αρχική της κυκλοφορία.

Moneyball

Ο Bennett Miller του Capote πήρε μαζί με τον Brad Pitt και τον Jonah Hill ένα niche θέμα όπως το χτίσιμο μιας ομάδας baseball, και έφτιαξαν ένα κοφτερό, αστείο και συγκινητικό πορτρέτο για τον άνδρα που άλλαξε έξυπνα και υπόγεια την ιστορία του αθλήματος. Το φιλμ βασίζεται στο βιβλίο του μάνατζερ της Oakland A, Billy Beane, Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game, και εξιστορεί το πώς ο Beane συνέθεσε μία ανταγωνιστική ομάδα για το πρωτάθλημα με ένα πενιχρό μπάτζετ και τη βοήθεια ενός σύνθετου υπολογιστικού συστήματος. Η ταινία δεν αφορά καθαρά το baseball γι’ αυτό και πετυχαίνει. Αφορά την αμφισβήτηση πεπαλαιωμένων παραδόσεων και την πρόκληση συστημάτων που μένουν στην εξουσία έχοντας βαθιές τσέπες. Άρα μια μικρή – ή μεγαλύτερη ενίοτε – επανάσταση.

Roma

Η επιστροφή του Alfonso Cuarón μετά το Όσκαρ του Gravity ήταν το πιο προσωπικό του πρότζεκτ. Το Roma ήταν ο φόρος τιμής του στη μητριαρχική οικογένεια που τον μεγάλωσε και τον διαμόρφωσε, μέσα από ένα χρονικό μιας οικογένειας μεσαίας τάξης στο Μεξικό των ’70s. Το φιλμ απέσπασε τρία από τα δέκα βραβεία Όσκαρ για τα οποία ήταν υποψήφιο, και είναι το ακριβέστερο παράδειγμα για το σινεμά αναμνήσεων. Αψεγάδιαστο τεχνικά, είναι ένα ζωντανό πορτρέτο οικογενειακών συγκρούσεων και κοινωνικής ιεραρχίας στις αναταραχές των ‘70s στο Μεξικό, ξεριζωμένο αυτούσια μέσα από το κεφάλι του Cuarón.

Unsane (Tenebrae)

Πλέον αναγνωρίζεται ως ένα έξυπνα αντανακλαστικό και αποδομητικό σχόλιο, όχι μόνο πάνω στο σύνολο της δουλειάς του Dario Argento αλλά και για τις συμβάσεις του ιταλικού giallo. Το Tenebrae έχει βιώσει μια κριτική επανεκτίμηση λόγω του υποκείμενης θεματικής του για τις επιπτώσεις της βίαιης ψυχαγωγίας στο κοινό.

Το Tenebrae σηματοδότησε την επιστροφή του Argento στο giallo μετά από μια επιτυχημένη παράκαμψη στον υπερφυσικό γοτθικό τρόμο των Suspiria (1977) και Inferno (1980), και είναι η διεστραμμένη ιστορία ενός Αμερικανού μυθιστοριογράφου θρίλερ που παγιδεύεται σε μια σειρά από σαδιστικές δολοφονίες, φαινομενικά εμπνευσμένες από το τελευταίο του βιβλίο. Δεν είχε τον αντίκτυπο των προηγούμενων ταινιών του αλλά η crane σεκάνς του και άλλες σκηνές έχουν επηρεάσει στιλιστικά κινηματογραφιστές όπως ο Brian De Palma.

The Irishman

Απομονωμένο, το Irishman είναι μία εποποιία για το οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική και την εξαφάνιση του Jimmy Hoffa που διατρέχει δεκαετίες, ενώνει πρωταγωνιστές του Scorsese όπως ο Robert De Niro, ο Al Pacino και ο Joe Pesci, και κερδίζει απολύτως τη μεγάλη του διάρκεια με τον εμβυθιστικό του χαρακτήρα. Ως double feature με το Goodfellas όμωςπου επίσης μπορείς βρίσκεις πλέον στο Netflix, πιο απόμακρο από το κούλνες της μαφίας σε σχέση με τον πρόγονό του και πιο καταδικαστικό στον επίλογό του, είναι η εξέλιξη της ματιάς του Scorsese για την αγαπημένη του θεματολογία.

Marriage Story

Η καλύτερη ταινία στη φιλμογραφία του Noah Baumbach (Frances Ha) ως τώρα. Όπως συνέβη και με το αυτοβιογραφικό ‘The Squid and the Whale’, ο Baumbach τις προσωπικές του εμπειρίες εδώ και δημιουργεί ένα ενήλικο, οικογενειακό δράμα που δεν βλέπουμε πλέον στο εμπορικό σινεμά. Η Scarlett Johansson και ο Adam Driver – και οι δύο υποψήφιοι για Όσκαρ για τις ερμηνείες τους – υποδύονται ένα ζευγάρι που προχωρούν σε διαζύγιο και άρα στην υπόθεση κηδεμονίας του γιου τους. Το αποτέλεσμα είναι ευαίσθητο, σπαρακτικό φιλμ χωρισμού με crowd-pleaser χαρακτήρα. Δες το επίσης διαθέσιμο ‘The Meyerowitz Stories (New and Selected)’ από τον ίδιο δημιουργό με τον Adam Sandler, τον Ben Stiller, τον Dustin Hoffman, την Emma Thompson και άλλους.

Το The Squid and the Whale και το The Meyerowitz Stories (New and Selected) του ίδιου δημιουργού είναι επίσης στο Netflix.

The Boy and the Heron

Με το The Boy and the Heron, ο Hayao Miyazaki επέστρεψε στη σκηνοθεσία έπειτα από μία δεκαετία, δημιουργώντας για το Studio Ghibli ένα από τα πιο προσωπικά και αινιγματικά έργα του. Με παραγωγό τον Toshio Suzuki και μουσική του σταθερού συνεργάτη του Joe Hisaishi, η ταινία ακολουθεί τον νεαρό Mahito, ο οποίος, πενθώντας τον θάνατο της μητέρας του, περνά σε έναν φανταστικό κόσμο όπου η ζωή, ο θάνατος και η μνήμη συνυπάρχουν. Αντί για μια συμβατική περιπέτεια, ο Miyazaki παραδίδει έναν στοχασμό πάνω στο πένθος, τη δημιουργία και την ευθύνη της επόμενης γενιάς να χτίσει έναν ατελή κόσμο.

Η διεθνής επιτυχία της, με αποκορύφωμα το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, επιβεβαίωσε τόσο τη διαχρονική δύναμη του χειροποίητου animation όσο και την παγκόσμια επιρροή του Miyazaki.

Da 5 Bloods

Το Da 5 Bloods ήρθε στα χέρια του οσκαρικού πια Spike Lee μετά την απόσυρση του Oliver Stone. Μαζί με τον σταθερό συνεργάτη του τα τελευταία χρόνια, Kevin Willmott, έγραψαν εκ νέου το σενάριο μετά την ολοκλήρωση του BlacKkKlansman, και το προσάρμοσαν στην Αφροαμερικανική προοπτική. Πλέον θα αφορούσε πέντε μαύρους βετεράνους του Πολέμου του Βιετνάμ που θα επέστρεφαν στον τόπο του εγκλήματος για να βρουν τον κρυμμένο τους χρυσό και τα λείψανα ενός συναγωνιστή τους.

Θυμωμένος όπως πάντα, πιο εμπρηστικός από ότι στο BlacKkKlansman, και ακόμα πιο ξεκάθαρος στις άμεσες συνδέσεις που κάνει με το σήμερα, ο Lee έκανε μία από τις πιο θεματικά πλούσιες, φιλόδοξες ταινίες στη φιλμογραφία του. Ολόκληρη η ταινία διατρέχεται από την ιδέα ότι ένας πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά και ως highlight αναδεικνύεται εύκολα ο μονόλογος του Delroy Lindo που ελπίζω να τον οδηγήσει στα Όσκαρ του 2021.

On the Waterfront

Το On the Waterfront του Elia Kazan, σε σενάριο Budd Schulberg, ακολουθεί τον Terry Malloy, έναν πρώην πυγμάχο και λιμενεργάτη που έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά και τη βία του συνδικάτου στο οποίο ανήκει. Η ερμηνεία του Marlon Brando, δίπλα στους Eva Marie Saint, Karl Malden, Lee J. Cobb και Rod Steiger, επαναπροσδιόρισε την κινηματογραφική υποκριτική με τη σωματικότητα, τις παύσεις και τη συναισθηματική της αμεσότητα, ενώ ξεχωρίζουν επίσης η φωτογραφία του Boris Kaufman και η μουσική του Leonard Bernstein. Η ταινία κέρδισε οκτώ Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Lady Bird

Η Christine ‘Lady Bird’ McPherson (Saoirse Ronan) τα βάζει αλλά είναι ακριβώς σαν τη στοργική, ισχυρογνώμων και πεισματάρα μητέρα της (Laurie Metcalf), μία νοσοκόμα που δουλεύει αδιάκοπα για να στηρίξει την οικογένειά της μετά την απόλυση του συζύγου της. Τοποθετημένο στο Sacramento της California το 2002, το Lady Bird αποτυπώνει συγκινητικά τις σχέσεις που μας σχηματίζουν στα νεανικά μας χρόνια, την ομορφιά που θα έχει πάντα το μέρος που αποκαλούμε σπίτι, και τη Greta Gerwig ως ολοκληρωμένη κινηματογραφίστρια στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία.

The Truman Show

Είκοσι χρόνια πριν, το Truman Show αποδείκνυε πως ο Jim Carrey είχε δραματική στόφα και προειδοποιούσε για τα social media πριν ακόμα αυτά εφευρεθούν. Το φιλμ του Peter Weir, μιας ηγετικής φιγούρας στο Νέο Κύμα του Αυστραλιανού Κινηματογράφου, συνεχίζει να λειτουργεί ως Νοστράδαμος της ψηφιακής εποχής. Εκτός αυτού όμως, η ταινία που είχε παρομοιαστεί με ένα υψηλού μπάτζετ επεισόδιο του Twilight Zone όταν είχε κυκλοφορήσει, είχε προσεγγίσει στοχαστικά και με φροντίδα θεματικές που τότε το mainstream Hollywood δεν έβρισκε ιδιαίτερα σέξι, όπως η μεταφυσική, ο χριστιανισμός και η εικονική πραγματικότητα.

Godzilla Minus One

Η Ιαπωνία είναι ήδη κατεστραμμένη από τον πόλεμο, όταν μία νέα κρίση εμφανίζεται με τη μορφή ενός γιγάντιου τέρατος. Ενός οσκαρικού τέρατος που βραβεύτηκε δίκαια και ένδοξα για τα εφέ του.

Cover-Up

Η Laura Poitras που έχει ήδη ένα Όσκαρ για το Citizenfour, το πασίγνωστο ντοκιμαντέρ για τον Edward Snowden, και μία υποψηφιότητα για το All the Beauty and the Bloodshed, επιστρέφει με το Cover-Up. Η ταινία καταγράφει το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο του ερευνητικού δημοσιογράφου Seymour Hersh, ο οποίος αποκάλυψε τις φρικαλεότητες της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ξεκινώντας από τη σφαγή στο My Lai κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ έως και τα βασανιστήρια των κρατουμένων στο Abu Ghraib.

Η Poitras πέρασε είκοσι χρόνια κυνηγώντας τον Hersh μέχρι που τελικά της επέτρεψε να στρέψει την κάμερα προς το μέρος του, και κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, αρκετά έχουν αλλάξει, όμως η ανάγκη για επιμελείς σκανδαλοθήρες είναι τόσο έντονη όσο ποτέ.

Καταθέτοντας περισσότερα από πενήντα χρόνια εγκλημάτων και συνωμοσιών μέσα από το πρίσμα της καριέρας του Hersh, το Cover-Up είναι η βαθύτερη και πιο καταδικαστική ταινία που έχει γυρίσει ποτέ η Poitras για την αλήθεια στην Αμερική και τη δύναμη που κάποιοι έχουν πάνω στον έλεγχό της.

 

Rebel Ridge

Το καλύτερο crime action thriller της φετινής χρονιάς – και η καλύτερη τέτοια ταινία του Netflix εδώ και χρόνια – σε σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή του Jeremy Saulnier, του μάστερ της βραδύκαυστης δράσης, με τον Aaron Pierre στον ρόλο του Terry Richmond. Ενός πρώην πεζοναύτη που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά σε μια μικρή πόλη, όταν οι τοπικές αρχές του αρπάζουν άδικα μια τσάντα με χρήματα.

Υπάρχουν πολλά που θα συμπαθήσει κανείς στο Rebel Ridge: οι καταπληκτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, η οικοδόμηση της έντασης, ο τρόπος με τον οποίο φωτίζει την αδικία των πολιτικών κατάσχεσης πολιτικών περιουσιακών στοιχείων, οι τρόποι με τους οποίους παίρνει επιρροές από το First Blood ή που απεικονίζει την άλλοτε ύπουλη και άλλοτε ωμή φύση της λευκής υπεροχής στην αστυνόμευση. Πάνω απ’ όλα όμως, πρόκειται για ένα ακόμη σεμινάριο στη συγκρατημένη, οικονομική κινηματογράφηση από έναν σκηνοθέτη που έχει εδραιώσει γρήγορα τη φήμη ενός από τους καλύτερους στο είδος που δουλεύουν σήμερα.

Juror #2

Το Juror #2 του Clint Eastwood ακολουθεί τον οικογενειάρχη Justin Kemp (Nicholas Hoult) που, ενώ υπηρετεί ως ένορκος σε μια πολύκροτη δίκη για φόνο, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σοβαρό ηθικό δίλημμα που θα μπορούσε να επηρεάσει την ετυμηγορία της δίκης και ενδεχομένως να καταδικάσει – ή να αθωώσει – τον κατηγορούμενο δολοφόνο.

Αν αυτό καταλήξει να είναι το κύκνειο άσμα του Eastwood, τότε είναι το κατάλληλο – ένα συναρπαστικό νομικό θρίλερ για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και, για καλό ή για κακό, τον αμερικανικό τρόπο ζωής, όπως το αφηγείται ένα αμερικανικό είδωλο.

Les Carabiniers

Η πέμπτη ταινία του Jean-Luc Godard ακολουθεί δύο κρετίνους αδελφούς, τον Οδυσσέα και τον Μιχαήλ Άγγελο για κάποιο λόγο, οι οποίοι ζουν στην παράγκα μίας χωματερής με τις ατημέλητες συζύγους τους. Μια μέρα καταφθάνουν δύο καραμπινιέροι με ένα γράμμα από τον βασιλιά που ζητά εγκάρδια από τους δύο αδερφούς να πάρουν μέρος στον πόλεμο. Οι καραμπινιέροι τους υπόσχονται τα πάντα: Θα τους επιτραπεί να λεηλατήσουν, να κάνουν πλιάτσικο, να δουν τα αξιοθέατα, και γενικά να περάσουν υπέροχα. “Θα μπορέσουμε να σφάξουμε αθώους;” ρωτάει ο Οδυσσέας. «Φυσικά», απαντάει ο ένας καραμπινιέρος, έτσι είναι ο πόλεμος». Ενθουσιασμένοι, οι αδελφοί κατατάσσονται. Αυτό που ακολουθεί είναι μία σειρά από αυτόνομες σκηνές, χωρισμένες από καρτ ποστάλ που τα αδέλφια γράφουν στις γυναίκες τους.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο Godard αποκάλυψε την πολιτική του συνείδηση ​​στην οθόνη. Είχε προηγηθεί το Breathless του 1960, εμβληματικό για το Γαλλικό Νέο Κύμα και καθοριστικό για την επόμενη γενιά κινηματογραφιστών, και κατόπιν ταινίες που αφορούσαν την ιδιωτική ζωή (A Woman Is a Woman, My Life to Live) πριν από αυτή τη δήλωση το 1963 για τον πόλεμο, την απανθρωπιά και τον ολοκληρωτισμό.

Boyz n the Hood

Το 1991, σε ηλικία μόλις 23 ετών, ο John Singleton πραγματοποίησε ένα εκρηκτικά δυναμικό σκηνοθετικό ντεμπούτο με το Boyz N the Hood, μια ταινία για την οποία άξιζε —και σε μεγάλο βαθμό απέσπασε— τον ίδιο σεβασμό που είχε κερδίσει ο Scorsese με το Mean Streets, παρότι η υποψηφιότητά του για Oscar δεν μετατράπηκε τελικά σε νίκη.

Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ανθρωπιστικό αριστούργημα που δεν έχει γεράσει καθόλου. Η άνετη, καλαίσθητη και δυναμική ματιά του John Singleton πάνω στη ζωή στο Νότιο Κεντρικό Λος Άντζελες εξακολουθεί, 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας, να εντυπωσιάζει, κυρίως χάρη στην παντελή απουσία κυνισμού.

Okja

Το Okja είναι το Ε.Τ. ο Εξωγήινος του τριπλά οσκαρικού πια Bong Joon-ho. Ισορροπώντας ζογκλερικά όπως πάντα μεταξύ των πολύ διαφορετικών τόνων που υιοθετεί φιλμ, ο δημιουργός λέει το δικό του παραμύθι για ένα σπάνιο πλάσμα και το μικρό παιδί που προσπαθεί να το σώσει. Η ταινία διαθέτει και την πρώτη από τις εξωφρενικές, άφοβες ερμηνείες του Jake Gyllenhaal πριν μπει για τα καλά στη Nicolas Cage φάση του.

Erin Brockovich

Περισσότερα από είκοσι χρόνια πριν, ο Steven Soderbergh είχε βιώσει αυτό που οι περισσότεροι κινηματογραφιστές ονειρεύονται αλλά δύσκολα βιώνουν. Το “sex, lies and videotape” είχε μεν πετύχει, αλλά μετά ακολούθησε μία σειρά από εμπορικές αποτυχίες. Το Erin Brockovich με την Julia Roberts όμως ήταν η πιο σπάνια ταινία: μία καλλιτεχνική επιτυχία που είχε συντρίψει στο box office και είχε ταυτόχρονα επαινεθεί από την κριτική και τα βραβεία.

Ως δημιουργός λέει πως θέλει να εξοντώνει τις προηγούμενες εμπειρίες του κάθε φορά που γυρίζει νέα ταινία, αλλά οι καλλιτεχνικοί τεχνίτες έχουν υπογραφή και έτσι το Erin Brockovich που είναι ένα επιθετικά γραμμικό δράμα ακριβώς μετά τη δομική ευλυγισία του Limey, ήταν εξίσου έξυπνο, ενήλικο και ξεχωριστό με το καθένα από τα πιο πρόσφατα έργα του δημιουργού.

Το φιλμ που τώρα στριμάρει στο Netflix, συνδυάζοντας τη δημοσιογραφική λεπτομέρεια ενός All the President’s Men με την ψυχαγωγική αξία μίας κωμωδίας του Howard Hawkes από τη δεκαετία του 1940, είχε αποδείξει πως το Out of Sight του 1998 δεν ήταν τυχαίο. Ο Soderbergh ήξερε πώς να καλιμπράρει το υλικό του με τρόπο που το κάνει τόσο προσιτό όσο και περίπλοκο, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που η ταινία έχει καλομεγαλώσει.

Zodiac

Ο David Fincher δεν είχε ικανοποιήσει τους πιστούς του Fight Club και του Se7en με το Panic Room, αλλά έκανε απόσβεση πέντε χρόνια αργότερα με το Zodiac. Βασισμένο στον ομώνυμο κατά συρροή δολοφόνο και το ανθρωποκυνηγητό που προκάλεσε η αναζήτησή του, το Zodiac είναι ένα αθόρυβο, εγκεφαλικό θρίλερ που μπολιάζει κάθε του σκηνή με υπόκωφο, εσωτερικό άγχος, ασχολείται περισσότερο με λεπτομέρειες που αναβιώνουν πειστικά τα ‘70s παρά τα αποτροπιαστικά φονικά, και αποδίδει με το εκλεκτό του καστ (Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr., Mark Ruffalo, Chloë Sevigny) δύο εμμονές του ίδιου νομίσματος: την επιθυμία ενός άνδρα να σκοτώνει και την εκστρατεία ενός άλλου για την εύρεση της αλήθειας.

Shirkers

Η Sandi Tan ήταν 19 ετών και ζούσε ακόμα στη Σιγκαπούρη στις αρχές των ‘90s όταν ο μέντορας, καθηγητής και φίλος της, George Cardona, έκλεψε τις μπομπίνες της ταινίας που γύριζαν μαζί και έφυγε για την Αμερική. Παραπάνω από δύο δεκαετίες μετά, η χήρα του Cardona τής έστειλε ταχυδρομικά το υλικό που θα ονομαζόταν ‘Shirkers’ αν ποτέ ολοκληρωνόταν και, ποιος ξέρει, μπορεί να είχε εκκινήσει την αναγέννηση του σιγκαπουριανού κινηματογράφου πριν το ‘Mee Pok Man’. Αυτή είναι η εικασία και το όνειρο που αφηγείται η Tan στο non-fiction φιλμ της, αλλά έχουν όλα ρεαλιστική βάση. Το σημερινό ‘Shirkers’ στο Netflix είναι μία σκληρή αυτοπροσωπογραφία, ένα true crime ντοκιμαντέρ, μία ελεγεία για τη Σιγκαπούρη πριν τη βιομηχανοποιήσουν οι ουρανοξύστες της, ένα ερωτικό γράμμα στο σινεμά και τη δημιουργία του. Από τις καλύτερες και πιο παραγνωρισμένες ταινίες του 2017.

Τριλογία Lord of the Rings

Δεν χρειάζονται συστάσεις. Δεν είναι βέβαια, επίσης, τα extended editions, αλλά κάνουμε όλα το καλύτερο που μπορούμε σε αυτή τη ζωή.

Guillermo del Toro’s Pinocchio

Το Pinocchio μοιάζει με το καλύτερο μείγμα κλασικού και νέου del Toro, με τη σοφία και τη μελαγχολία που έρχεται με την ηλικία και την εμπειρία, αλλά και τη φωτεινή αγάπη του για τα παραμύθια που βλέπαμε κυρίως στις ισπανόφωνες ταινίες του. Μέσα από τα μάτια του Μεξικανού σκηνοθέτη, το γνωστό παραμύθι ξαναγίνεται καινούργιο, προσεκτικά σκαλισμένο από τα χέρια ενός καλλιτέχνη που είναι αιώνια ερωτευμένος με την τέχνη του. Αλλάζοντας το παραμύθι σε μία προειδοποίηση ενάντια στην αφομοίωση και την κατηγοριοποίηση, συν την αναζωογονητική ανανέωση της παραδοσιακής τεχνικής, η ταινία χαράσσει μία θέση όχι μόνο ως η καλύτερη ταινία Pinocchio της περσινής χρονιάς, αλλά ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες που έχει κάνει ο σκηνοθέτης.

Bodies Bodies Bodies

Όταν μία ομάδα πλούσιων εικοσάρηδων σχεδιάζει ένα πάρτι σε μία απομακρυσμένη οικογενειακή έπαυλη, όμως όλα θα πάνε στραβά σε αυτή τη φρέσκια και αστεία ματιά στις πισώπλατες μαχαιριές και τους ψεύτικους φίλους.

Η ταινία γίνεται ενδιαφέρουσα όταν αφορά τις μεταβαλλόμενες δυναμικές εξουσίας και τις σχέσεις μεταξύ της ομάδας των επιζώντων, παρά με τα whodunnit στοιχεία του. Πρόκειται για peak νιχιλιστική ψυχαγωγία, βλέποντας αυτές τις δύσμοιρες ψυχές να προσπαθούν μάταια να διατηρήσουν άθικτη την εύθραυστη φήμη τους, καθώς βουτάνε από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα.

Dick Johnson Is Dead

«Μπαμπά, πώς θα σου φαινόταν αν κάναμε μια ταινία όπου σε σκοτώνω ξανά και ξανά μέχρι να πεθάνεις στ’ αλήθεια;».

Η κινηματογραφίστρια Kirsten Johnson, γνωστή κυρίως μέσα από τη δουλειά της πίσω από την κάμερα σε ντοκιμαντέρ όπως το Citizenfour, γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ γύρω από τον πατέρα της Dick Johnson. Η Johnson παρουσιάζει τον ηλικιωμένο μπαμπά της, ένα συνταξιοδοτημένο ψυχίατρο που πάσχει από άνοια, σε ευρηματικές αναπαραστάσεις – ανάμεσά τους και κάποια βίαια “ατυχήματα” – που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον θάνατό του. Ο μπαμπάς πάει με τα νερά της κόρης του και ακολουθεί το μαύρο της χιούμορ, προτείνοντας κάποια στιγμή στο φιλμ και τη λύση της ευθανασίας. Το φιλμ παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Sundance και κέρδισε το ειδικό βραβείο της επιτροπής για Καινοτομία στη Non-Fiction Αφήγηση.

Kill Bill Vol.1/Vol.2

Στο πρώτο μέρος του Kill Bill, ο Quentin Tarantino δημιουργεί ένα εκρηκτικό κινηματογραφικό κολάζ από σαμουράι, kung fu, anime, exploitation και spaghetti western. Η Uma Thurman πρωταγωνιστεί ως η Νύφη, μια πρώην δολοφόνος που ξυπνά από κώμα και ξεκινά να εκδικείται όσους επιχείρησαν να τη σκοτώσουν, με τη Lucy Liu, τη Vivica A. Fox, τη Daryl Hannah και τον Sonny Chiba να συμπληρώνουν το εμβληματικό καστ. Η φωτογραφία του Robert Richardson, η μουσική του RZA και η περίφημη αναμέτρηση με τους Crazy 88 έδωσαν στην ταινία μια αμέσως αναγνωρίσιμη οπτικοακουστική ταυτότητα. Ο αντίκτυπός της υπήρξε τεράστιος – ανανέωσε το ενδιαφέρον του δυτικού κοινού για το ασιατικό σινεμά δράσης και καθιέρωσε τη Νύφη ως μία από τις σημαντικότερες γυναικείες φιγούρες του σύγχρονου action cinema.

Και εκεί όπου το πρώτο μέρος κυριαρχείται από την ταχύτητα και τη χορογραφημένη βία, το Kill Bill: Vol. 2 στρέφεται προς το western, το μελόδραμα και τους μεγάλους διαλόγους. Ο Tarantino ολοκληρώνει την πορεία της Νύφης, αποκαλύπτοντας σταδιακά πως πίσω από την εκδίκηση βρίσκεται μια ιστορία προδομένης αγάπης, μητρότητας και οικογενειακής απώλειας. Η πιο αργή και εσωτερική αφήγηση μετατρέπει τη Beatrix Kiddo από ασταμάτητη πολεμική μηχανή σε τραγική ηρωίδα με προσωπικό παρελθόν και συναισθηματικό βάθος. Μαζί, οι δύο ταινίες αποτελούν ένα ενιαίο κινηματογραφικό έπος, μέσα από το οποίο ο Tarantino αναμειγνύει δεκαετίες και είδη κινηματογράφου σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ιστορίες εκδίκησης της εποχής του.

Atlantics

Υπερφυσικό ρομαντικό δράμα που έδωσε στη Mati Diop, την πρώτη μαύρη γυναίκα που διαγωνίστηκε ποτέ στις Κάννες στα 72 χρόνια ιστορίας τους, το Grand Prix με το καλημέρα του ντεμπούτου της. Στο Atlantics, τη φετινή πρόταση της Σενεγάλης για τα Όσκαρ που ανέλαβε τελικά το Netflix για διανομή, ένας νεαρός άνδρας ερωτεύεται μια κοπέλα που εξαναγκάζεται σε γάμο με ένα πλούσιο. Όταν εκείνος και οι συνάδελφοί του και εργάτες οικοδομής αποφασίζουν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη, η Ada νιώθει την παρουσία του Souleiman στη Σενεγάλη παρότι αυτός πια έχει εξαφανιστεί.

Το Atlantics είναι ένα αμάλγαμα κλασικού παραμυθιού, αστυνομικής σειράς, ιστορίας φαντασμάτων, ρομάντσου, μύθου ενδυνάμωσης. Είναι ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο που αλλάζει με αυτοπεποίθηση κατευθύνσεις για να γίνει μια δημιουργία μαγικού ρεαλισμού αντάξια των μετρ του είδους. Από τα κρυμμένα διαμάντια του Netflix.

Fight Club

Αυτή είναι και θα παραμείνει η πιο πολωτική ταινία του David Fincher.

Είναι αλήθεια πως το Fight Club ασχολείται με επαγγελματίες άντρες που χτυπιούνται μεταξύ τους σε χώρους στάθμευσης, όμως αυτό είναι μεταφορά για το πώς ο καταναλωτισμός μας έχει αποκόψει από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια του εαυτού μας. Είναι πανανθρώπινη πραγματικότητα. Είμαστε όλοι κάτω από τη μπότα του καπιταλισμού.

Ως υπόδειγμα των κλίσεων του Fincher, συγκαταλέγεται στις πιο επιτυχημένες συνθέσεις στιλ και ουσίας με την υπογραφή του.

Strong Island

Κέρδισε το Special Jury Prize στο φεστιβάλ του Sundance, αγοράστηκε από το Netflix και έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.

Το Strong Island είναι η ιστορία του William Ford Jr., ενός μαύρου κατοίκου του Long Island που δολοφονήθηκε το 1992 από τον Mark Riley, έναν λευκό μηχανικό. Ο τότε 19χρονος μηχανικός δεν καταδικάστηκε ποτέ για το έγκλημά του, ενώ ο Ford που περιγράφηκε ως εχθρικός και βίαιος από την αστυνομία, σκιαγραφείται τώρα από φίλους και συγγενείς ως μία προστατευτική φιγούρα που αγαπούσαν όλοι. Το δυνατό χαρτί του Strong Island είναι ότι ενδιαφέρεται τόσο για την εξερεύνηση της ιστορίας, όσο και για τον τρόπο με τον οποίο θα στη διηγηθεί. Είναι μία αποφασιστική ματιά στην απώλεια όπως τη βιώνει ο αδερφός του Ford και δημιουργός του φιλμ, Yance Ford, και την κοινωνική αδικία του αμερικανικού συστήματος που συνδέεται συχνά με τον συστημικό ρατσισμό.

Interstellar

Η πιο ανοιχτόκαρδη εκδοχή του Christopher Nolan. Τοποθετημένο στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον, η ταινία είναι σχεδόν απίστευτα σοβαρή στην πρότασή της ότι η απληστία και ο αυξανόμενος παγκόσμιος πληθυσμός του 20ου αιώνα μπορεί να έχει ήδη σπείρει τους σπόρους της εξαφάνισής του. Παρ’ όλες τις γιγάντιες φιλοδοξίες και τις κινηματογραφικές ανατροπές του, το Interstellar είναι ακόμη πιο συναρπαστικό όταν συνοψίζεται τελικά σε μερικά βασικά αρχέτυπα για τη θνησιμότητα, την αγάπη και την αυτοθυσία.

Για περισσότερο Nolan, στο Netflix στριμάρουν επίσης τα Dunkirk, Tenet και Prestige.

American Factory

Το φετινό Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ είναι μία παραγωγή του ζεύγους Obama στο πλαίσιο της συμφωνίας τους με το Netflix και ακολουθεί την πορεία του πρότζεκτ ενός Κινέζου δισεκατομμυριούχου που άνοιξε ένα εργοστάσιο στις εγκαταστάσεις ενός εγκαταλελειμμένου εργοστασίου της General Motors και προσέλαβε δύο χιλιάδες Αμερικανούς εργάτες για να το δουλέψουν. Οι αρχικές μέρες αισιοδοξίας δίνουν τη θέση τους σε εμπόδια όταν η high-tech Κίνα έρχεται σε αντιπαράθεση με την εργατική Αμερική.

Say Anything

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Cameron Crowe είναι μια από τις πιο ειλικρινείς και ανθεκτικές στον χρόνο ιστορίες εφηβικού έρωτα. Ο John Cusack υποδύεται τον Lloyd Dobler, έναν αμήχανα αισιόδοξο νεαρό χωρίς σαφές σχέδιο για το μέλλον, που ερωτεύεται τη φιλόδοξη και αριστούχο Diane Court της Ione Skye, ενώ ο John Mahoney δίνει δραματικό βάρος στον ρόλο του πατέρα της. Αντί να αντιμετωπίζει τους νέους ως στερεότυπα, ο Crowe παίρνει στα σοβαρά την ανασφάλεια, την τρυφερότητα και τον φόβο τους απέναντι στην ενηλικίωση. Η εικόνα του Lloyd να κρατά ένα κασετόφωνο έξω από το παράθυρο της Diane, παίζοντας το In Your Eyes του Peter Gabriel, ξεπέρασε τα όρια της ταινίας και έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα –και συχνότερα αναπαραγόμενα– σύμβολα ρομαντισμού στην ποπ κουλτούρα.

Train Dreams

Το φιλμ του Clint Bentley υπήρξε μόλις υποψήφιο για τέσσερα Όσκαρ και είναι η μεταφορά μίας βραβευμένης νουβέλας του Denis Johnson για τη ζωή ενός ξυλοκόπου ονόματι Robert, που υποδύεται ο Joel Edgerton και που ασκεί το επάγγελμά του στις αρχές του 20ού αιώνα, οπότε και χτίζονταν στην ουσία οι Ηνωμένες Πολιτείες. Καθώς ο Robert θα γίνεται μάρτυρας των καλύτερων και χειρότερων πτυχών της ανάπτυξης της Αμερικής, θα ερωτευτεί μία πολυμήχανη γυναίκα που υποδύεται η Felicity Jones και θα βιώσει μια μεγάλη τραγωδία.

Στοχαστική μελέτη χαρακτήρων που θυμίζει πρώιμο, λυρικό Terrence Malick, με τις νωχελικές του λήψεις της φύσης και τη φιλοσοφική του αφήγηση, που βασίζεται στο ταλέντο στον Edgerton στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του παίζοντας τον στωικό, σκληρό άντρα που βοήθησε να χτιστεί η σύγχρονη Αμερική από το μηδέν. Είναι ένας φόρος τιμής στους ανθρώπους που δεν υπήρξαν ποτέ ορατοί και, εικάζω, θα καλομεγαλώσει πολύ ως ταινία.

Emma.

Το Emma. της Autumn de Wilde παρουσιάζει τους παραλογισμούς του πλούτου στα τέλη του 19ου αιώνα: τα καπρίτσια, τις δηθενιές, τα διακοσμητικά στοιχεία που κάλυπταν την ωμότητα της πραγματικής ζωής και, πάνω απ’ όλα, την απέραντη, αμείωτη πλήξη. Δίνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην Anya Taylor-Joy, γνωστή περισσότερο μέχρι τότε ως πριγκίπισσα του τρόμου, κάνει την Emma πιο παγερή και άρα την ευαισθητοποίησή της πιο επιδραστική ως εικόνα. 

Η de Wilde, ως φωτογράφος για editorial μόδας και σκηνοθέτης μουσικών βίντεο, έχει χτίσει τη φήμη της γύρω από μία εικονογραφία λιτή αλλά ανεξίτηλη. Ήταν ιδανική για να αναδημιουργήσει τη φανταστική, βουκολική πόλη της Emma, έναν τόπο όπου το καλό ντύσιμο και οι τρόποι είναι πρωταρχικής σημασίας, και όπου οι άνθρωποι ανακοινώνουν τις προσωπικότητές τους απλά  μπαίνοντας στο δωμάτιο. Ο κόσμος που δημιουργεί μοιάζει με γαμήλια τούρτα, μια σειρά από εκλεκτά κτήματα της αγγλικής υπαίθρου, καθένα γεμάτο με περιποιημένα δωμάτια βαμμένα σε διαφορετικές παστέλ αποχρώσεις. 

Anora

Σταχτοπούτα με πέντε Oscars και έναν Χρυσό Φοίνικα, αλλά κανένα happy ending.

Ο Sean Baker, σεναριογράφος και σκηνοθέτης εδώ όπως πάντοτε στη φιλμογραφία του, έχει καλλιεργήσει ένα δικό του στιλ αστικού ρεαλισμού, ανεπιτήδευτου και αμείλικτου συνάμα. Από το Tangerine που έχει μάλλον τη μεγαλύτερη σχέση με το Anora στο έργο του, έως το Red Rocket, ο δημιουργός έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στον αποστιγματισμό των εργαζομένων του σεξ σε ωμές, φρενήρεις και απόλυτα συναρπαστικές ταινίες – εδώ με μία σιγουριά που εκπέμπεται σε κάθε του απόφαση.

Περισσότερο Uncut Gems από Pretty Woman – σε ένα σινεμά πιο ανακουφιστικής στόχευσης θα κρυβόταν σίγουρα εδώ μία ζωηρή ρομαντική κομεντί δύο αταίριαστων κόσμων που συναντιούνται σε ένα lapdance και ερωτεύονται – το Anora είναι άλλο ένα θαυμάσιο χρονικό για τους αγωνιστές και τους παραγκωνισμένους της Αμερικής του Baker. Ένα ρομαντικό κράμα screwball κωμωδίας και δράματος στην αιχμή του δόρατος, που αποκτά έξτρα λάμψη από την αυθάδη ερμηνεία της Mikey Madison.

13th

Η καλύτερη δουλειά της Ava Duvernay (Selma, When They See Us) ως τώρα αναφέρεται στην 13η Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που ορίζει πως «ούτε η δουλεία ούτε η καταναγκαστική εργασία, με την εξαίρεση της τιμωρίας εγκλήματος για το οποίο έχει ο διάδικος καταδικαστεί, δεν θα υπάρξουν στις Ηνωμένες Πολιτείες». Η DuVernay καταγράφει με νηφαλιότητα την προοδευτική εξέλιξη και ερμηνεία της τροπολογίας μέχρι τις σημερινές, δυσανάλογα μαζικές ποινικοποιήσεις της μαύρης κυρίως κοινότητας και τη συμβολή τους στη βιομηχανία των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, φτιάχνοντας μίας ιστορικής σημασίας σύνθεση από εξομολογήσεις ακτιβιστών, πολιτικών, ιστορικών επιστημόνων και πρώην φυλακισμένων για το Netflix.

Sinners

Το Sinners έχει όλη την εικονογραφία των βαμπίρ που έχεις συνηθίσει να περιμένεις, καθώς όμως ο Ryan Coogler γράφει την ωδή του στην κουλτούρα των μπλουζ συνδέοντάς τη με τον τρόμο και εκτεταμένες ιστορικές παραδόσεις, η ταινία εξελίσσεται σε μία πολυσύνθετη ιστορία πολιτιστικής επιβίωσης, με υπόρρητο νόημα αυτό των μαύρων καλλιτεχνών που παλεύουν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν το πνεύμα τους και να αντισταθούν στην ομογενοποίηση.

Γυρισμένη σε φιλμ 65mm από τη διευθύντρια φωτογραφίας Autumn Durald Arkapaw, η υφή της ταινίας είναι πλούσια, ο φωτισμός της μελαγχολικός και οι λεπτομέρειες της εποχής σφυρηλατούν έναν κόσμο που μοιάζει στοιχειωτικά αυθεντικός και ονειρώδης ταυτόχρονα, ενώ το μοντάζ του Michael P. Shawver ισορροπεί ανάμεσα σε αιχμηρές αναλαμπές μακελειού αλλά και στιγμές χάριτος που διατηρούν τον τρόμο και τα αφηγηματικά τόξα των χαρακτήρων στο μυαλό του θεατή. Και τι να πεις για το σάουντρακ του οσκαρικού Ludwig Göransson; Δεν θα μιλούσαμε για την ίδια ταινία χωρίς αυτό.

The Life and Death of Marsha P. Johnson

Ο υποψήφιος για Όσκαρ David France (How to Survive a Plague) τιμά τη ζωή και το έργο της τρανς ακτιβίστριας Marsha P. Johnson, 25 χρόνια μετά τον μυστηριώδη θάνατό της. Η ταραχώδης ιστορία της ειπώνεται μέσα από αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις φίλων της, πλαισιώνοντάς την όμως ως έρευνα για τα πραγματικά αίτια θανάτου της Johnson ο France τον παραλληλίζει εύστοχα με τη βία που αντιμετωπίζουν ακόμα σήμερα οι μαύρες τρανς γυναίκες. Οι αναμνήσεις του παρελθόντος γίνονται στιγμιότυπα στο παρόν.

The Lure

Παρασυρμένες στη στεριά της Πολωνίας των ‘80s από έναν άνδρα που και οι δύο ορέγονται, δύο σαρκοβόρες γοργόνες και αδερφές γίνονται η ατραξιόν σε ένα νυχτερινό κλαμπ όσο λαχταρούν να γευτούν τους πειρασμούς του έρωτα και της σάρκας.

Το τολμηρό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Πολωνής Agnieszka Smoczyńska αψηφά τις κατηγοριοποιήσεις και διασκευάζει τη Μικρή Γοργόνα του Hans Christian Andersen με τεράστια φιλοδοξία. Καλειδοσκοπικό glam και ονειρώδη θολωμένα ύδατα μεταξύ των τόνων και των ειδών που δοκιμάζει η Smoczyńska, σε ένα παραισθησιογόνο αποτέλεσμα που ξελογιάζει όπως οι σειρήνες του.

Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery

© 2025 Netflix, Inc. / © 2025 Netflix, Inc.

Η τρίτη και καλύτερη ταινία στην οσκαρική σειρά ταινιών του Rian Johnson. Η νέα υπόθεση εκτυλίσσεται σε μία εκκλησία που κλονίζεται από δύο αμαρτίες – η πρώτη είναι, όπως πάντα, ένας φόνος. Η δεύτερη είναι η ληστεία, γιατί ο Josh O’Connor κλέβει την ταινία από τον Daniel Craig, που εμφανίζεται ξανά στην ταινία μετά από 40 λεπτά κατόπιν της έναρξης.

Τα Knives Out έχουν πάντοτε έξυπνα σενάρια, αιχμηρά αστεία και μεγάλους σταρ, και ο Johnson που τα δημιουργεί έχει και το χάρισμα ενός διασκεδαστή, και την αφοσίωση ενός σπουδαστή στην τέχνη του μυστηρίου. Είναι, όμως, και πάντοτε πολιτικά. Το Wake Up Dead Man, λοιπόν, έχει πολλά να πει γύρω από τη θρησκεία: τι είναι, τι δεν είναι, και πώς διαστρεβλώνεται για να υποκινήσει τον φόβο και το μίσος. Ασχολείται επίσης με τον ρόλο των γυναικών στην Εκκλησία, πώς υπάρχουν και πώς γίνονται αντιληπτές μέσα σε έναν θεσμό που είναι boys’ club. Και ενώ θα περίμενες από μία Knives Out ταινία να είναι σαρκαστική και κυνική για τη θρησκεία, το Wake Up Dead Man είναι ανάλαφρο και στοργικό όταν αναρωτιέται τι σημαίνει να κρατάς τις πεποιθήσεις σου (και την ανθρωπιά σου κυρίως!), όταν τόσοι πολλοί προσπαθούν να σου επιβάλλουν τις δικές τους. Δεν τα βάζει με τους πιστούς. Ισορροπεί την κωμωδία του με μια έντονη αντίθεση μεταξύ μίας πίστης που διαιρεί και μίας πίστης που ενώνει.

All Quiet on the Western Front

Σε σύγκριση με το επίσης οσκαρικό All Quiet on the Western Front του Lewis Milestone του 1930, ένας ακρογωνιαίος λίθος για όσα πρεσβεύει το υποείδος των ο-πόλεμος-είναι-κόλαση ταινιών, βασισμένο φυσικά στο βιβλίο του Erich Maria Remarque που επέδρασε πανίσχυρα πάνω στο αντίστοιχο λογοτεχνικό είδος, τόσο που σωστά υποστηρίζουν πολλοί ότι γέννησε όλα όσα κατέληξαν να γίνουν κλισέ, η ταινία του Edward Berger ξοδεύει λιγότερο χρόνο στην οθόνη με τους πεζικάριους καθώς αυτοί σκοτώνουν χρόνο μεταξύ των επιδρομών κυνηγώντας ως έφηβοι κοπέλες και χήνες στη γαλλική ύπαιθρο. Αυτό σημαίνει πρακτικά πως, εφόσον δεν γνωρίζουμε καλά τα αγόρια αυτά, όταν πεθαίνουν η απώλειά τους πονάει λιγότερο.

Ό,τι και αν έχει ειπωθεί για το All Quiet πάντως, η ταινία πέτυχε υπό κάθε metric. Τόσο στα νούμερα του Netflix, όσο και με την κριτική και τα 58 του βραβεία, εκ των οποίων 4 ήταν Όσκαρ (Διεθνές Φιλμ, Σκηνογραφία, Σάουντρακ, Φωτογραφία).

Jurassic Park

Υπερθέαμα από εφέ που ντροπιάζουν τα σύγχρονα, και εκπληκτικές σεκάνς δέους και τρόμου που επηρεάζουν ακόμα βαθιά τα monster movies. Η πρώτη φορά που είδες το Jurassic Park ήταν αποκάλυψη και όσες φορές κι αν το ξαναδείς στο Netflix θα παραμείνει αναλλοίωτο.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις.