5 κλασικά στέκια για μπακαλιάρο στην Αθήνα

Ο μπακαλιάρος είναι συνδεδεμένος με την παράδοση της 25ης Μαρτίου αλλά και με τη λαϊκή κουζίνα των αστικών κέντρων. Από τα χρόνια που το παστό ψάρι έδινε λύσεις σε τόπους μακριά από τη θάλασσα, μέχρι τα σημερινά τραπέζια των παλιών ταβερνών, παραμένει μια σταθερή αξία, πάντα με τη δυνατή παρουσία της σκορδαλιάς να τον συνοδεύει.

Κάτι το Άλσος που μάζευε κόσμο για βόλτες, κάτι το γήπεδο, κάτι και τα ιστορικά μαγαζιά – όπως ο Τίλλας με τα πολίτικα γλυκά του – δεν ήθελε και πολύ για να αναδειχθεί η Νέα Φιλαδέλφεια σε προορισμό. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Μίστερ Λουκιδέλης (Γ. Παπανδρέου 81) έγινε γρήγορα στέκι ηθοποιών και τραγουδιστών, ένα μέρος με τη δική του αύρα.

Εδώ έτρωγε ο Στέλιος Καζαντζίδης τα μεσημέρια, αναζητώντας την ησυχία που χρειαζόταν για να απολαύσει το φαγητό του – και ανάμεσα στα αγαπημένα του ήταν ο μπακαλιάρος. Αδυναμία στη σπεσιαλιτέ της ταβέρνας είχε και ο Γιώργος Αμερικάνος (θα δείτε έναν βωμό προς τιμήν του στη σάλα), μαζί με τόσους άλλους διάσημους και μη, θαμώνες που πέρασαν από τα τραπέζια της. Σήμερα, η παράδοση συνεχίζεται και φυσικά δεν λείπει η σκορδαλιά για να συνοδεύσει το τηγανητό ψάρι.

Η χειροποίητη σκορδαλιά του Μίστερ Λουκιδέλη / News24/7.gr / Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου – Watkinson

Λίγο πιο πέρα, στα Πατήσια, ο Σπύρος – Αντώνης συνεχίζει μια μακρά παράδοση. Στην Κυπριάδου, ανάμεσα στα Άνω Πατήσια και το Γαλάτσι – μια γειτονιά που φιλοξένησε ζωγράφους της γενιάς του ’30 και της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου – η παλιά αυτή ταβέρνα κρατά ακόμη ζωντανή την αίσθηση της γειτονιάς. Το χαμηλό κτίσμα με την αυλή του ανήκει σε μια Αθήνα που σπανίζει πια.

Όσο ο καιρός το επιτρέπει, η αυλή γεμίζει με κόσμο, μέσα σε μια ησυχία που σπάει μόνο από λαϊκές μελωδίες σε διακριτική ένταση. Στο εσωτερικό, τα καρό τραπεζομάντηλα και η απλότητα του χώρου δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας – σαν να τρως σε σπίτι. Και ο μπακαλιάρος σκορδαλιά είναι ανάμεσα στα πιάτα που δεν λείπουν ποτέ.

Από τα λίγα μέρη που επιμένουν σε αυτή την αυθεντικότητα είναι και το μαγαζί του Λελούδα (Σαλαμινίας 8-10) Ένα οινομαγειρείο που ξεκίνησε το 1928 ως μπακάλικο και πέρασε μέσα από τις δεκαετίες διατηρώντας τον χαρακτήρα του. Στη δεκαετία του ’50 προστέθηκε το μαγειρείο και κάπως έτσι γεννήθηκε η ταυτότητα που κρατά μέχρι σήμερα.

Οι γονείς του Δημήτρη Λελούδα ήταν εκείνοι που καθιέρωσαν το τρίπτυχο κρασί – τηγανητός μπακαλιάρος – θερμιώτικο τυρί από την Κύθνο, μια απλότητα που έγινε παράδοση. Σήμερα, το μαγαζί εξακολουθεί να σερβίρει τίμιο λαϊκό φαγητό, κρατώντας χαμηλά τις τιμές και ψηλά την ποιότητα, προσελκύοντας τόσο ανθρώπους της τέχνης όσο και απλούς θαμώνες που αναζητούν γεύση με ουσία.

Δίπλα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, το Τριφύλλι (Παναθηναϊκού 7) επιμένει για πάνω από μισό αιώνα στην ίδια συνταγή: λίγα και καλά. Από τη μία η σάλα με τα βαρέλια και το ανοιχτό κουζινάκι, από την άλλη μια εσωτερική αυλή γεμάτη γλάστρες που απομονώνει τον θόρυβο της πόλης. Αν σηκώσεις το βλέμμα, βρίσκεις τον αττικό ουρανό – μια μικρή ανάσα ελευθερίας. Η τηγανίλα είναι έντονη, αλλά εδώ δεν έχει καμία σημασία. Λίγα και καλά φτιάχνουν εδώ κι ένα από αυτά είναι ο μπακαλιάρος με σκορδαλιά.

Και αν κατηφορίσεις προς τον Πειραιά, στη Δραπετσώνα, η ταβέρνα του Κατσόγιαννου στέκει ως ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το σήμερα. Ξεκίνησε τη δεκαετία του ’30 ως γαλακτοπωλείο και εξελίχθηκε σε μπακαλοταβέρνα, διατηρώντας μέχρι σήμερα τον χαρακτήρα της γειτονιάς.

Η Ντόρα, που κρατά τα ηνία τα τελευταία χρόνια, υποδέχεται τον κόσμο σαν να ανοίγει το σπίτι της. Οι παλιοί επιστρέφουν, οι νεότεροι συνεχίζουν την παράδοση. Τα μαγειρευτά της έχουν τη δική τους φήμη, τα κεφτεδάκια της είναι από εκείνα που δεν ξεχνάς, και τα συνοδευτικά, από τυροκαυτερή μέχρι μελιτζανοσαλάτα, έρχονται να συμπληρώσουν το μενού. Μέρες που είναι φτιάχνουν και μπακαλιάρο εξαιρετικό.

Ακολουθήστε το OneMan στο Google News και μάθετε τις σημαντικότερες ειδήσεις