Κάθε Μάη αρχίζουν και πληθαίνουν οι σαλάτες στο γραφείο. Δεν είναι κανένα μυστικό. Για την ακρίβεια υπάρχει ένας σιωπηρός κώδικας επικοινωνίας και κατανόησης ανάμεσα σε εκείνους που η κοιλιά δεν είναι για να μοστράρεται στην παραλία. Γιατί αυτοί είναι που το ρίχνουν ξαφνικά στις σαλάτες με το που πιάνουν οι ζέστες.

Ήθελα πολλά χρόνια να γράψω για αυτό το μαγαζί που βρίσκεται στην καρδιά στο Γκάζι κι όμως μοιάζει σαν να μην το ξέρουν πολλοί. Και λέω ότι πιθανότατα δεν το ξέρουν πολλοί γιατί δεν βρίσκω άλλο λόγο που δεν έχει ατελείωτες ουρές μπροστά από τις βιτρίνες του.

Είναι ειδική η κατηγορία των ανθρώπων που αγοράζουν ασύστολα κουτιά με μπισκότα από τα ράφια των καταστημάτων. Μπορεί να είσαι κι εσύ ένας από αυτούς. Αλλά είναι λίγοι εκείνοι που έχουν την όρεξη να το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Και να χρησιμοποιήσουν τα μπισκότα αυτά για να δημιουργήσουν κάτι με μικρή προσπάθεια και μεγάλη φαντασία.

Λέγανε, λέει, οι παλιοί, ότι πριν το Πάσχα νηστεύανε 40 μέρες το κρέας. Και στο τέλος, τη Μεγάλη Εβδομάδα, τα νηστεύανε όλα. Και πως μετά το «Χριστός Ανέστη», το Σάββατο το βράδυ, η πρώτη επαφή με το κρέας (μετά τη σαρακοστή) ήταν η μαγειρίτσα. Σοφοί οι παλαιοί λοιπόν. Σιγά μην περίμεναν την Κυριακή το μεσημέρι για να μασήσουν σάρκα. Σου λέει, αναστήθηκε ο Κύριος, δεν αναστήθηκε; Αναστήθηκε. Και επειδή προφανώς δεν ήταν ιδιαίτερα πρακτικό να αρχίσουν να γυρνάνε σούβλες νυχτιάτικα, σκέφτηκαν τη συκωταριά. Τα εντόσθια από το αρνάκι που είχαν βγει στην ετοιμασία του αμνού για το σούβλισμα της Κυριακής.

Ο κύριος Κομίνης που είχα θρησκευτικό στο Α' Γυμνάσιο Βούλας μάς έλεγε ότι η νηστεία είναι ένας άγιος και σοβαρός σκοπός. Ότι είναι στέρηση τροφίμων και απολαύσεων για να καθαρθεί η ψυχή σου. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά. Όπως και να 'χει στη νηστεία υποτίθεται ότι στερούμαστε τις επίγειες απολαύσεις. Δεν το βλέπω.

Τις φάγαμε τις καραβίδες την Καθαρά Δευτέρα. Τους κάναμε τους πειραματισμούς μας και με το καβούρι. Ήρθε η ώρα όμως να ασχοληθούμε σοβαρά με τις γαρίδες. Και όχι το Game of Prawns δεν έχει καμία σχέση με τον Jamie Lannister, την Cercei και το Game of Thrones εν γένει. Μια μικρή βλάβη στον δικό μου εγκέφαλο είναι.

Κλέφτες δεν είμαστε ούτε θα γίνουμε. Αλλά τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά. Πρώτα κάποιοι έκλεψαν 5 τόνους τσίπουρο στο Βόλο. Και τώρα κάποιοι άλλοι (λογικά) έκλεψαν 5 τόνους Nutella από ένα φορτηγό στη Γερμανία, δεν μπορούσαμε παρά να συζητήσουμε μεταξύ μας για το ποια είναι εκείνα τα φαγητά που θα ήθελε ένας άντρας να έχει σε αφθονία για μια ολόκληρη ζωή. Κοινώς, ποια θα έκλεβε ως άλλος νουτελοληστής.