Πού τρώμε τον Μάιο στην Αθήνα

«Για πες κανένα καλό μαγαζί να πάμε να φάμε». Δεν ξέρω πια τι να πω όταν ακούω την παραπάνω πρόταση, μιας και είναι κάτι που βασανίζει κι εμένα. Γι΄αυτό και καταλήγω να πηγαίνω στα ίδια μέρη, ανανεώνοντας στο μυαλό μου το ραντεβού με εκείνο το εστιατόριο που θέλω να επισκεφτώ, για την επόμενη φορά.

Μια λίστα βοηθάει πάντα: να κρατάς σημειώσεις ώστε όταν έρθει η ώρα της κρίσεως (δηλαδή όταν θα πέσει η ερώτηση στο γκρουπ τσατ) να μην χαθεί χρόνος. Ακολουθούν οι προτάσεις του Μαΐου.

Το Feyrouz (Αγάθωνος 1 & Καρόρη) παραμένει το πιο νόστιμο και ποιοτικό street food της πόλης στο εμπορικό τρίγωνο. Στο εύηλιο ισόγειο ενός νεοκλασικού που χτίστηκε το 1936, θα ξαποστάσεις για να φας όχι μόνο τα περίφημα πια λαχματζούν και πεϊνιρλί, αλλά και πιο «μαγειρευτό» φαγητό. Όπως το ρύζι Βοσπόρου, όπως ονομάζουν το μπολ με ρύζι, βουτυρωµένα ρεβίθια μαζί με ψιλοκοµµένο στήθος και µπούτι κοτόπουλου κατσαρόλας µε κάρυ και κανέλα που ταιριάζει τέλεια με γιαούρτι και madame piperine (σάλτσα µε πελτέ καυτερής πιπεριάς, µπαχαρικά, ελιές).

Νόστιμη και δροσιστική είναι και η ανάμεικτη σαλάτα με ταµπουλέ στη βάση που συνδυάζεται µε πολύχρωμα λαχανικά και συνοδεύεται κι αυτή με γιαούρτι και μπαμπαγκανούς (πουρές καπνιστής µελιτζάνας, λεµόνι, λάδι, μυρωδικά) αν το επιθυμείς. Κι αν θέλεις ολοκληρωμένο γεύμα, ρίξε μία ματιά στη βιτρίνα με τα γλυκά τους. Φτιάχνουν ασουρέ, μουχαλεμπί και σιμιγδαλένιο χαλβά, μαζί βέβαια με τα γλυκά ταψιού και τις κρέμες της Ανατολής.

Κατηφορίζοντας προς Θησείο, στον πλακόστρωτο πεζόδρομο πλάι στον Ηλεκτρικό, περίπου 100 μέτρα από τον σταθμό, προς τα Πετράλωνα, το στέκι του Ηλία (Επταχάλκου 5) είναι ό,τι πρέπει για τις γλυκές ανοιξιάτικες βραδιές. Το μενού εδώ έχει παϊδάκια, μια σαλάτα στη μέση, τυροκαυτερή, σκορδάτη μελιτζανοσαλάτα και παγωμένες μπύρες. Δεν είναι το πλέον οικονομικό μαγαζί, αλλά αν θέλεις να συνδυάσεις ωραία τοποθεσία και παϊδάκια στα πέριξ του κέντρου, εδώ είσαι.

Τρία χρόνια γιόρτασε πρόσφατα το Marili (Αγίας Ζώνης 26), ο γεωργιανός φούρνος στον πεζόδρομο της Αγίας Ζώνης, που έχει ανοίξει η γλυκύτατη Νάτια. Στα λιγοστά τραπέζια που βρίσκεις στον πεζόδρομο, μπορείς να καθίσεις για να πιείς μια παγωμένη μπίρα και να δοκιμάσεις λομπιάνι – μια πίτα με πικάντικη πάστα φασολιών, και φυσικά χατσαπούρι, την τυρόπιτα που φτιάχνεται σε κάθε γεωργιανό σπίτι.

Η ιδιαιτερότητα του ζυμαριού έχει να κάνει με τη φρεσκάδα – εδώ όλα γίνονται σε αληθινούς χρόνους και ψήνονται συνεχώς στα φουρνάκια με την πέτρα.

Πολλές οι επιλογές στο Περιστέρι, αλλά αν θέλεις να ξεφύγεις από τις γνώριμες πιάτσες (Βεάκη και Μπουρνάζι), το Lovely Days (Σοφοκλή Βενιζέλου 42) έχει φτιάξει τη δική του φάση. Γίνεται άνετα στέκι για ποτό (και καλοφτιαγμένα cocktails από τους Γιώργο Κώτσιρα και του Δήμο Παπαϊωάννου) και πίτσα. Τον τέλειο συνδυασμό. Η πίτσα μάλιστα παραπέμπει στις πιο ρουστίκ εκδοχές, που τρώγαμε παλιότερα στα συνοικιακά μαγαζιά της γειτονιάς μας.

Τι γίνεται αν η όρεξή σου τραβάει ψαράκι και θάλασσα; Η ιστορία της Μαργαρώς (Χατζηκυριάκου 126) και του συζύγου της Γιάννη ξεκινάει από την Άνω Μερά της Μυκόνου. Όταν πρωτοξεκίνησε η λειτουργία της ταβέρνας στον Πειραιά, όπου εγκαταστάθηκαν οι δυο τους, τα φαγητά που σέρβιρε η μαγείρισσα Μαργαρώ ήταν αρκετά διαφορετικά από τα σημερινά.

Αναλαμβάνοντας η νέα γενιά, αποφάσισε να κρατήσει ένα μενού μεστό με ψάρια, γαρίδες, χωριάτικη και χύμα ρετσίνα, το οποίο και τελικά έμεινε ακέραιο στον χρόνο και έκανε το μαγαζί πόλο έλξης για όλους. Η Μαργαρώ φημίζεται για τα τηγάνια της, από όπου περνούν τα ψαριά και οι γαρίδες της. Μαζεμένη παραγγελία, ό,τι πρέπει για ένα μεσημέρι.