Χρήστος Χατζηιωάννου

Guest Editor

Γεννήθηκα σε ένα μέρος που το γρασίδι είναι πράσινο και τα κορίτσια όμορφα, γράφω με την ίδια σοβαρότητα για την πολιτική του φόβου και την Όλγα Φαρμάκη και ακολουθώ πιστά το τρίπτυχο αυγό – bacon – μαγιονέζα. Στο Oneman είμαι πρώτα αναγνώστης και μετά διευθυντής.

 

Ούτε γυναίκα, ούτε κοπέλα, απλά το κορίτσι σου

Για τις γυναίκες που δεν χάνουν το κορίτσι μέσα τους και τους άνδρες που τις θέλουν αιώνια για αυτό το λόγο.

Το να βλέπεις μία γυναίκα να μεγαλώνει δίπλα σου, είτε είναι η αδερφή σου είτε είναι η κολλητή σου είτε είναι το δικό σου το κορίτσι, είναι μία διαδικασία που σου χαρίζει αναμφίβολα στιγμές αλλά είναι και μια διαδικασία που σε διαμορφώνει. Που πλάθει τη δική σου συναισθηματική νοημοσύνη απέναντι σε κάθε γυναίκα που θα συναντήσεις σε αυτή τη ζωή. Θα το χαρακτήριζα σχολείο αλλά η λέξη αυτή είναι πολύ μικρή για να το περιγράψει. Ας το ονομάζουμε λοιπόν ζωή γιατί είναι ένα κομμάτι της που δύσκολα μπορεί να μετρηθεί ή να αναλυθεί.

Διαβάστε περισσότερα

Η φυλακή αυτή έχει μια γωνιά χωρίς κάγκελα

Στο γήπεδο των φυλακών ανηλίκων Κορίνθου έπαιξε μόνο μία ομάδα μπάσκετ. Σε αυτή ανήκουν δέκα φυλακισμένα και δεκαπέντε μεγάλα παιδιά. Όλα όμως παιδιά, όλα με μια μπάλα μπάσκετ στο χέρι.

Σε μια γωνιά της φυλακής μυρίζει ελευθερία. Το μόνο αληταριό σε μια φυλακή πρέπει να είναι το μυαλό μας

Διαβάστε περισσότερα

Ο τρομοκράτης είναι ρατσιστής, η βόμβα όχι

Μικρές σκέψεις μετά την είδηση της επίθεσης στις Βρυξέλλες, για τους ρατσιστές και τους περαστικούς αυτής της ζωής.

Όταν πριν περίπου 8 χρόνια πρότεινα σε έναν Αυστραλό - με προφορά Βρτετανού – καθηγητή να κάνω ένα διδακτορικό γα την πολιτική χειραγώγηση του δημοσίου φόβου μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις, θυμάμαι έναν συμφοιτητή να μου λέει ότι αυτό θα σημαίνει να κάνω διαρκώς έρευνα πάνω σε τρομοκρατικές επιθέσεις, να βλέπω ξανά και ξανά σκηνές σαν αυτές που παρακολουθούμε αυτές τις ώρες από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Το γιατί δεν έκανα το διδακτορικό είναι μια άλλη ιστορία, που δεν θα μας απασχολήσει άλλο σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα

Πότε γίναμε έτσι μαλάκες;

Με διάθεση λιγότερο επιθετική από τον τίτλο του άρθρου, μερικές σκέψεις για τα όνειρα, τους στόχους, τις κορυφές και το πώς τα διεκδικούμε.

Ο Δημήτρης γεννήθηκε στην επαρχία. Δούλευε στο υπόγειο σιδεράδικο του πατέρα του και ο μόνος λόγος για να ξεμυτίσει στον ήλιο ήταν ο ήχος των αεροπλάνων που περνούσαν πάνω από την πόλη του. Ο Δημήτρης ήθελε από μικρός να γίνει πιλότος. Ψέμματα. Δεν ήθελε απλά να γίνει πιλότος. Είχε λαχτάρα – με όλη την έννοια της λέξης – να γίνει Ίκαρος ο ίδιος, να ανέβει στους ουρανούς, να φύγει από την πόλη και τη γη. Να πετάξει ψηλά.

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί να σε λένε Μητσοτάκη;

Μία ματιά στην επόμενη ημέρα της ΝΔ και το κατά πόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εκείνος που θα την ξεκολλήσει από τη λάσπη.

Το Facebook δεν υπήρχε καν την τελευταία φορά που κάποιος οπαδός της ΝΔ ένιωθε αισιοδοξία για το μέλλον της παράταξης. Που έβλεπε μια ηλιαχτίδα να σκάει από την χαραμάδα στο παράθυρο και μια λεμονιά να ανθίζει στη γειτονιά. Κι ομολογώ ότι η αντίδραση, τουλάχιστον στα social media χθες βράδυ, με έκανε να σκεφτώ αν πράγματι αυτός ο άνθρωπος που αναλαμβάνει το τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας μπορεί πράγματι να δικαιολογεί τέτοια αισιοδοξία στις τάξεις των φανατικών του κόμματος. Ή αν απλά έψαχναν ένα κλαδί να πιαστούν και οτιδήποτε καινούριο έμοιαζε με Μεσσία.

Διαβάστε περισσότερα

Περιφέρουμε έναν νεκρό και δεν το παραδεχόμαστε

Ένας μικρός προβληματισμός για εκείνες τις παραδόσεις που δεν έχουν πλέον καμία αξία για τη γενιά μας.

Απ' άκρη εις άκρη της χώρας, νέοι και νέες βουτούν στα δροσερά - αν όχι παγωμένα -  νερά να βρουν τον σταυρό και να κερδίσουν έτσι τις επευφημίες του συγκεντρωμένου πλήθους, την ευλογία του παπά και σε κάποιες περιπτώσεις μία οικονομική ενίσχυση από τους συμπολίτες τους. Αν με ρωτήσεις, είναι μία από τις διαδικασίες της εκκλησίας μας την οποία έβρισκα πάντα αρκετά ενδιαφέρουσα να παρατηρώ. Και καθότι κάτοικος Νοτίων Προαστίων πήγαινα καμιά φορά στο λιμανάκι της Βούλας να δω ποιος θα βουτήξει.

Διαβάστε περισσότερα

Ας μη γίνουμε κι εμείς φανατικοί

Την επομένη των επιθέσεων στο Παρίσι, το μόνο που δεν χρειάζεται είναι να μας κυριεύσει ο φόβος.

“Ο φόβος είναι το μεγαλύτερο όπλο των τρομοκρατών ενάντια στην ανθρωπότητα” έγραφε πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια ο Benjamin Barber, ο μεγαλύτερος θεωρητικός της πολιτικής του φόβου. Συμπληρώνοντας ότι “ο φόβος μετατρέπει τους ενεργούς πολίτες σε αδρανείς παρατηρητές”. Και είναι ακριβώς αυτή η στιγμή στην οποία οι πολίτες της κάθε χώρας, με την αρωγή κατευθυνόμενων ΜΜΕ, γίνονται έρμαια των αποφάσεων των κυβερνήσεών τους.

Διαβάστε περισσότερα
1 2 3 4 5 6 7
Gift Calendar 2018
PROMO
Social Man